Rysunek dziecka – interpretacja i wnioski. Zastanawiałam się czy o tym pisać i wiesz co? Odezwało się do mnie wiele mam z podobnym „problemem”. Postanowiłam przeanalizować o co chodzi, sięgnęłam do źródeł naukowych i teraz może pomogę także Tobie i Twojemu dziecku. Czy wiesz jak interpretować rysunek dziecka? Czy kiedykolwiek ktoś zwrócił Ci uwagę, że rysunki Twojego dziecka są „inne” lub „nieodpowiednie”. Nam właśnie się to zdarzyło, dlatego postanowiłam rozwiać wątpliwości i powiedzieć jasno: Twoje dziecko ma prawo robić to po swojemu! Czego dowiesz się z tego wpisu: 1. Czy trzeba interpretować rysunek dziecka i kto powinien to robić?2. Fazy rysunku adekwatne do Kolory i przestrzeń w dziecięcym Forma, narzędzia, efekt – co możesz na ich podstawie Pokaż mi swój rysunek, a powiem Ci kim jesteś? I don’t think so…6. Interpretacja rysunków mojego syna, a ocena psychologa. Ten artykuł piszę przede wszystkim jako mama, ale oparłam go na źródłach naukowych – żeby nie snuć domysłów i nie wprowadzić Cię w błąd. Rysunek dziecka – czy trzeba go interpretować i kto powinien to robić? Jeśli chcesz zrozumieć emocje swojego dziecka lub dowiedzieć się jaki ma nastrój lub kłopot – rysunek jest jedną z najbezpieczniejszych form takiego wstępnego rozpoznania. Rysowanie należy do naturalnych czynności wykonywanych przez dzieci, która jednocześnie stanowi formę uzewnętrzniania uczuć, emocji, samopoczucia. To bardzo cenna wskazówka zarówno dla rodzica, jak i pedagoga w przedszkolu, psychologa lub innego specjalisty podczas terapii. Skarbnica wiedzy o dziecku – tyle można powiedzieć na temat rysunku, ale trzeba jeszcze wiedzy o tym, jak interpretować dzieła młodych artystów i czy zawsze będziemy mieli rację. Sama czynność rysowania jest formą zabawy i nauki. Rozwija wyobraźnię, myślenie przestrzenne, precyzję. Dobrze wiemy, że rysowanie było pierwszą formą przelewania myśli, przekazywania wiedzy i utrwalania zaistniałych wydarzeń. Dziś na podstawie rysunku możemy się dowiedzieć, czy dziecko ma z czymś problemy, kogo uważa za najważniejszą osobę w życiu, czy jest śmiałe czy wręcz przeciwnie i jak postrzega świat w ogólnym zarysie. Po stokroć warto poświęcić chwilę i zobaczyć co nasze dziecko rysuje i dlaczego to robi. A jeśli coś jest niejasne – warto zapytać. UWAGA: do prawidłowej interpretacji rysunku potrzebna jest wiedza, intuicja i odpowiednie przygotowanie – znajomość symboliki etc. Nie wystarczy spojrzeć, żeby wiedzieć, co naszym dzieciom chodzi po głowie, choć zachęcam do zapoznania się z dziełami małych artystów. Fazy rysunku w zależności od wieku autora. 2-3 rok życia Stadium bazgrot. Jako dorośli nazwiemy rysunek dziecka gryzmołami, ale wbrew pozorom ten etap jest bardzo ważny, bo stanowi początek późniejszych, bardziej skomplikowanych form. Zaczyna się od chaotycznego stawiania różnych znaków, rysowania figur – na pewno obserwujecie to u swoich dzieci w tym wieku. Rysują we wszystkich kierunkach. Dlaczego ten etap jest tak istotny? Właśnie w nim maluch odkrywa, że ma moc sprawczą, a ruchy ręką zostawiają po sobie ślad, a zatem decydować jak i w którym kierunku będzie ruszał ręką uzyskując konkretny efekt. Etap ten kończy się zamknięciem lini w koło. Aria, 3 lata Janek, 3 lata 3-4 rok życia Ile razy zaśmiałaś się, że czterolatek narysował Ci nogi wystające z głowy? Czy wiesz, że wszystkie dzieci na tym etapie rozwoju postać ludzką rysują właśnie jako głowonoga? To stadium nazywa się przedschematycznym. Na tym etapie można już coś o osobowości, emocjach i potrzebach dziecka powiedzieć. Autor: 4 lata (mama) Autor: 4 lata (kosmos) 5-6 rok życia To stadium nazywamy schematem uproszczonym. Dziecko w tym wieku zaczyna myśleć abstrakcyjnie. Przedmioty rysowane przez dzieci przedszkolne/zerówkowe zaczynają przybierać realny, możliwy do rozpoznania kształt i charakterystyczne cechy. Istoty żywe mają ludzkie cechy, maluch łapie też perspektywę. Na tym etapie zwraca się uwagę na wielkość malowanych osób lub przedmiotów – im coś jest większe, tym ważniejsze dla dziecka. Na przykład mój syn często rysuje największego…samego siebie. Pedagog może zastosować metodę Rysunku Projekcyjnego – poprosić dziecko o narysowanie rodziny i na tej podstawie wnioskować o relacjach w niej. Mama Mama i dziecko Rodzina Krajobraz Sztuki wybrane Dziewczynka, 5 lat, Rodzina Okres grup rówieśniczych Możemy przyporządkować go do szkoły podstawowej. Dzieci sięgają po różne techniki wykonywania prac plastycznych, chcą żeby ich rysunki były indywidualne. Na tym etapie poprzez rysunek wyrażają zarówno siebie i swoje emocje, jak i poznają rówieśników i nawiązują z nimi bliższe relacje. Usta z kreski stają się owalne. Ada, 9 lat Borys, 8 lat Borys, 8 lat Chłopiec, 7 lat 12-14 rok życia Dzieci w tym wieku nie rysują już schematycznie, są krytyczne wobec swoich dzieł. To stadium pseudonaturalistyczne – świat wygląda na rysunkach już bardzo realnie. Rysowanie/malowanie na każdym etapie życia dziecka jest niezwykle ważne dla jego rozwoju. Za chwilę opowiem Wam jak można interpretować barwy i przestrzeń na rysunku i opowiem, co skłoniło mnie do napisania tego tekstu. Rysunek dziecka – barwy i przestrzeń. Lewa strona oznacza przeszłość, prawa przyszłość – mogę się założyć, że nigdy tak na to nie patrzyłaś! Ale to jeszcze nie wszystkie, bo w interpretacji równie ważne jest JAK dziecko rysuje – czy mocno dociska kredki do kartki, czy raczej delikatnie. Czy kreski są długie i grube czy raczej krzywe i niepewne? Sposób w jaki dziecko umiejscawia na rysunku ludzi mówi o relacjach pomiędzy nimi – mogą być blisko siebie, oddalone, rozdzielone czymś dużym, zwrócone ku sobie twarzami, robiące coś wspólnie czy wręcz przeciwnie. Jeśli chcesz sama zobaczyć jak maluch widzi Waszą rodzinę, zwróć uwagę która z postaci jest największa (dziecko uważa ją za najważniejszą/decydującą/istotną dla niego), a która najmniejsza. Jako ciekawostkę dodam, że mój syn maluje różnie – raz to On jest największy i stoi po zewnętrznej stronie, raz największy jest Tata. Rysowanie wyłącznie na dole kartki wskazuje na niepokój, natomiast góra kartki ma oznaczać marzenia, które nie są jeszcze do końca określone. Przyjrzyj się obrazkom dziecka i zwróć uwagę na kolory. Różowy – optymizm, czarny – rozpacz, ciepłe barwy – pogodny nastrój, szary – nuda. Szczerze? Trzeba kolory traktować bardzo, nazwijmy to, z przymrużeniem oka. Ostatnio dwie koleżanki opowiadały mi o rysunkach ich synów – jeden malował tylko na czarno, bo w przedszkolu brakowało ołówków (nie muszę chyba wspominać, że panie były bardzo zaniepokojone). Drugi też rysował na czarno, bo nigdy nie chciało mu się szukać kolorów, a czarny miał pod ręką. Jestem ciekawa, jak psycholog popatrzyłby na rysunki Antka: ludzie zazwyczaj są prostymi formami bez kolorów, a wszystko inne jest bajecznie tęczowe. Czyżby otaczający go rodzina i przyjaciele byli tak bezbarwni w odbiorze? 🙂 Po tym, jak przedstawiany jest na rysunku człowiek, można z grubsza określić poziom rozwoju maluszka oraz symboliczne znaczenie poszczególnych elementów. Czy postaci mają ręce z palcami, czy mają nogi. Na przykład niewyraźne ręce mogą świadczyć o trudnościach w komunikowaniu się. Pokaż mi swój rysunek, a powiem Ci kim jesteś! Jeśli wydaje Ci się, że interpretacja rysunku jest banalna, to…no nie jest, przykro mi. W rysunku ocenie czy też analizie poddawane są symbole, a to rzecz dalece bardziej skomplikowana. Dlatego czasem sobie myślę, żeby taką interpretację zostawić specjaliście albo zapytać dziecka co przedstawia rysunek i dlaczego coś się na nim znajduje. Dzieci to skarbnica wiedzy! A Twoje dziecko co najbardziej lubi rysować? Bibliografia: 1. M. Braun-Gałkowska, S. Studen, Projekcja niepokoju w rysunku, w: Rysunek projekcyjny jako metoda badań psychologicznych, red. M. Łaguna, B. Lachowska, Lublin 2003. 2. E. Fromm, Zapomniany język, Warszawa 1977. 3. Rysunek projekcyjny w badaniach relacji społecznych, red. B. Kostrubiec, B. Mirucka, Lublin 2004, s. 37-58. 4. N. Łaguna, B. Lachowska , Rysunek projekcyjny jako metoda badań psychologicznych, Lublin 2003. 5. M. Braun-Gałkowska, Różnorodność rysunków dziecięcych, EETP 2016, Nr 3(41). 6. Olczak Agnieszka, Rysunkowe opowieści dzieci, Wychowanie w Przedszkolu. – 2003, nr 8, s. 467-472 Podobał Ci się ten wpis? Będę wdzięczna, jeśli go polubisz i pokażesz swoim znajomym: INNE ARTYKUŁY, KTÓRE MOGĄ CIĘ ZAINTERESOWAĆ:KSIĄŻKI DLA DZIECI NA WAKACJEDZIECKO WYMUSZA PŁACZEM

Plan lekcji rysunku na okres nauki w szkole. Nied- 14.30- 16.00 10 do 12 lat. Nied- 17.50- 19.20 10 do 12 lat. Nied- 16.00- 17.30 Dla najmłodszych. Jesteśmy otwarci dla Ciebie w dni powszednie od 10-00 do 21-00. Darmowe godziny wolnego warsztatu zostaną przyznane po zakończeniu maratonu. Jeszcze dwa tygodnie będzie można do nas przychodzić.

Trochę historii… Rysunki dziecięce stały się przedmiotem zainteresowania psychologów już pod koniec XIX wieku. Jako prekursorską uznaje się pracę E. Cook’a dotyczącą stadiów rozwojowych, dających się zaobserwować w twórczości plastycznej dzieci. Jednak za przełomowy – dla rozwoju tej gałęzi nauki – uznaje się rok 1907, kiedy Francuz, E. Claparede zaczął badać związki pomiędzy rysunkami dzieci a ich osiągnięciami szkolnymi. Od tego momentu, coraz mocniej utrwalało się przekonanie, że rysunki najmłodszych stanowią coś więcej niż tylko urocze, dziecięce prace plastyczne, ale mogą być także wskaźnikami zdolności poznawczych, przeżyć emocjonalnych czy cech osobowości. Rysunek jako test zdolności Ma swój początek w poszukiwaniach przez naukowców sposobu na badanie inteligencji małych dzieci, stworzenia testu, łatwego w zrozumieniu dla grupy wiekowej 4-10 lat. W 1926 roku, F. Goodenough, uczona z Uniwersytetu w Minessocie, zebrała ponad 4000 rysunków dzieci w różnym wieku i wybrała z nich w sposób losowy po 10 odpowiadających każdej kategorii wiekowej. Tak narodził się jeden z najpopularniejszych testów badających zdolności, wzbogacony późnej i nieco zmodyfikowany przez D. Harris’a. Test Rysunku Postaci Ludzkiej Goodenough-Harrisa (Test Postaci Kobiety, Test Postaci Mężczyzny) jest narzędziem często wykorzystywanym do badania podstawowych procesów poznawczych, zwłaszcza u dzieci młodszych. Charakteryzuje go proste polecenie: narysuj postać kobiety oraz postać mężczyzny. Pojęcie ludzkiej postaci jest w tym teście traktowane jako wskaźnik pojęć przyswojonych przez dziecko. Odpowiedni stopień uszczegółowienia rysunku (adekwatny do wieku) dowodzi pojęciowej dojrzałości malucha. Świadczy to o tym, że potrafi on dostrzec w otaczającym go świecie odpowiednie elementy postaci, które znajdą się na jego rysunku. W ten sposób badany jest rozwój poznawczy dziecka a dokładnie intelektualna (pojęciowa) dojrzałość. Warto w tym momencie dodać, że postać ludzka jest szczególnym elementem rzeczywistości dziecka, dlatego jest ona wykorzystywana zamiast innych elementów rzeczywistości. Badane dzieci wykonują rysunki postaci kobiety i mężczyzny w wybranej przez siebie kolejności. Po wypełnieniu arkusza opisu rysunków obliczany jest wynik dla postaci kobiety i postaci mężczyzny oraz obu postaci łączenie. Wynik to liczba pozycji diagnostycznych tj., szczegółów, które zgodnie z instrukcją znajdują się w pracy badanego dziecka. Istnieją normy, określające adekwatny dla wieku oraz płci (ponieważ wykazano istotne różnice między chłopcami a dziewczynkami) stopień uszczegółowienia pracy. Rysunki małych dzieci są zwykle bardzo proste. Widać na nich przede wszystkim głowę ze schematycznymi rysami twarzy, a pozostałe części ciała wyrastają z głowy. Często zdarza się, że dziecko rysuje głowę i ciało razem, w kształcie koła. W miarę rozwoju dziecka jego rysunek staje się coraz bardziej zróżnicowany i precyzyjny, wskazuje na rozwój zdolności motorycznych ale widać na nim także ślady kultury i środowiska, w którym dziecko dorasta. Rysunek jako test osobowości Rysowanie i malowanie to czynność bardzo indywidualna – dlatego właśnie dziecięce prace na ten sam temat mogą tak bardzo różnić się między sobą. Każdy obrazek odzwierciedla osobowość młodego twórcy, przedstawia jego sposób widzenia świata. Interpretacja rysunków nie jest sprawą prostą, nie dokonuje się według określonego, utartego schematu. Wymaga od pracującego tą techniką psychologa wiedzy i doświadczenia. Umiejętności dostrzegania wielu aspektów rysunku, kolorystyki, tła, interpretacji symboli, odniesień do historii życia pacjenta, otoczenia w jakim wyrósł. Oczywiście istnieją klucze do testów, które ułatwiają interpretację dziecięcych prac ale doświadczony praktyk nie korzysta z nich bezkrytycznie. Na przykład przy Teście – Rysunek domu – brak dachu nie zawsze musi oznaczać zaburzenie ale na chociażby banalny fakt, że rodzinny dom badanego, ze względu na rozbudowę, jest aktualnie pozbawiony dachu. Oprócz samego rysunku ważnym wskaźnikiem dla badającego są zachowania dziecka sporządzającego pracę. Luźne komentarze, które rzuca, niejako mimochodem mogą świadczyć o jego emocjach, wyrażać ocenę osób, które przedstawia, mówić wiele o jego sytuacji rodzinnej. Na przykład stwierdzenie chłopca podczas malowania swoich bliskich: „my nigdy nie robimy nic razem”. Szczególnie często wykorzystywany ze względu na swoją specyfikę jest w przypadku dzieci Test – Rysunek rodziny. Rysujące swoich bliskich dziecko przelewa na papier bardzo dużo informacji na temat środowiska, w którym wyrasta. Przede wszystkim pokazuje jego stosunek do poszczególnych osób w rodzinie, odzwierciedla emocje jakie w nim budzą. Często dziecko niezwykle precyzyjnie określa hierarchię panującą w rodzinie oraz swoje w niej miejsce. Zdarza się, że nie umieszcza na rysunku siebie, co może być wskaźnikiem poczucia odrzucenia. Użyteczną modyfikacją rysunku rodziny jest Kinetyczny portret rodziny (Burns i Kaufman, 1970), w którym dziecko otrzymuje polecenie, aby przedstawiło rodzinę robiącą coś razem. Na dziecięcych pracach widoczne są rodziny, które wspaniale się ze sobą bawią ale i takie, których członkowie siedzą „wspólnie” przed telewizorem. Niektóre dzieci mają problem aby wymyślić, co właściwie mogłyby robić razem z rodzicami albo ograniczają wspólnotę do posiłków zjadanych przy jednym stole. Charakterystyczne dla rodzin, w których rodzice nie dogadują się między sobą albo, w których panuje chłód emocjonalny jest umieszczanie rodziców na przeciwległych końcach długiego stołu. Bywa i tak, że naprzeciw jednego z rodziców rysuje siebie, zdradzając współzawodnictwo istniejące w rodzinie. Pusty lub zastawiony stół świadczy bądź o jałowości otoczenia, w którym żyje dziecko, bądź odzwierciedla jego stosunek do dostępnej mu „strawy” emocjonalnej. Na podstawie rysunku można też próbować określić dynamikę zachodzącą między badanym a jego rodzicami oraz rodzeństwem. Bardzo ważnym elementem pracy dziecka jest umieszczenie siebie w hierarchii rodzinnej. Bycie blisko rodziców oznacza dobrą relację albo nawet pozycję uprzywilejowaną (w zależności gdzie znajduje się rodzeństwo). Gdy jednak dziecko pomija siebie lub rysuje się w oddaleniu od bliskich rodzi to wątpliwość, co do jego poczucia przynależności a nawet doświadczenia odrzucenia. Ważne są niejednokrotnie sylwetki rodziców lub innych członków rodziny, które mogą podlegać deformacji, wyolbrzymieniu lub pomniejszeniu. Wyraz twarzy rodziców lub mowa ich ciała niejednokrotnie sugeruje jaki mają oni stosunek do dziecka, które z nich jest mu bliższe, które rozpieszcza, a które wymaga. Głębokiej analizy wymaga brak któregoś z rodziców, mimo, że jest on obecny w realnym życiu dziecka. Ciekawie na rysunkach dzieci przedstawiane są relacje z rodzeństwem. Od wyraźnie zaznaczonej dominacji, poprzez silne pozytywne więzi, wspólnotę zainteresowań, wyrażoną np. tym, że dzieci są przedstawione na rowerach aż po fakt całkowitego pominięcia rodzeństwa, co często jest próbą eliminacji współzawodnictwa odczuwanego w codziennym życiu. Testów projekcyjnych czyli takich, w których dziecko wypowiada się nie wprost a poprzez rysunek, stanowiący odbicie jego stanów wewnętrznych jest wiele. Można tu wymienić chociażby Test – Rysunek osoba w deszczu czy Test – Rysunek dom-drzewo-osoba. Bardzo pomocną techniką w pracy z dziećmi i młodzieżą jest – wywodząca się z idei testów rysunkowych – zabawa w rysowanie historii. Jest ona przydatna szczególnie w przypadku młodych pacjentów, którzy mają problem z otworzeniem się, są niechętni rozmowom na tematy osobiste lub są w fazie buntu lub wrogości. Ta z pozoru niezwiązana z terapią zabawa, pozwala bardzo często na „przełamanie lodów”. osoba prowadząca badanie czy terapię najpierw rysuje na papierze pojedynczą linię i poleca pacjentowi rozbudowanie tego znaku tak, by powstał obrazek. rozwija ten znak w rysunek, który jest kontynuacją obrazka wykonanego przez badanego. W ten sposób powstaje seria rysunków, które mają ułożyć się w pełniejszą historię. Kiedy seria obrazków zostanie ukończona i pacjent opowie historię na ich temat, warto przejrzeć je ponownie, aby podsumować płynące z nich wnioski. Jednocześnie wskazane jest zasugerowanie dziecku, by wymyśliło inne zakończenie historii, które być może byłoby bardziej satysfakcjonujące. W ten sposób dziecko zyskuje świadomość istnienia alternatywnych uczuć i zachowań. Podsumowanie Testy rysunkowe stanowią element pomocny w diagnozie dzieci ze względu na swój szczególnie przyjazny dla nich charakter – dzieci rysują przecież niemal codziennie. Z drugiej jednak strony należy pamiętać, że zazwyczaj, stanowią one narzędzie pomocnicze, uzupełnienie innych testów, służących badaniu. Warto jednak, abyśmy my – rodzice przyglądali się pracom naszych dzieci, ponieważ stanowią one niewyczerpane źródło informacji o ich świecie, sposobie myślenia, emocjach, nastoju. Jest to także wspaniały punkt do rozmowy z dzieckiem na jakiś temat. Często też dziecko poprzez swoje rysunki zwraca się do nas pokazując nam swoje fascynacje, lęki, doświadczenia. Magdalena Lange-Rachwał – psycholog. Absolwentka filologii polskiej. Posiada wiedzę z zakresu logopedii, zdobytą w Podyplomowym Studium Logopedycznym UW. W swojej pracy wykorzystuje język jako ważny element wyrażania siebie. Kieruje się mottem Ludwika Wittgensteina: „Granice mojego języka są granicami mojego świata”. S. Stefano Lanza. Człowiek w ruchu. Rysowanie. Moving figures inspired by Futurism. Moving figures inspired by Futurism- has a figure that can be cut out and put together to trace. 2020-10-05 - Odkryj należącą do użytkownika Lidia Sitek tablicę „Człowiek w ruchu” na Pintereście. Zobacz więcej pomysłów na temat człowiek, rysunek

RYSOWANE WIERSZYKI Rysowane wierszyki to zabawa dorosłego z dzieckiem. To forma ćwiczeń, która pobudza procesy poznawcze, np. spostrzeganie, myślenie, uwagę, a także wzmacnia motywację do czynności grafomotorycznych. Rysowane wierszyki to rysunki, których powstawaniu towarzyszą rymowanki, opisujące powstający obraz. Rysowane wierszyki stanowią formę relaksu dla dzieci nadpobudliwych, jak również pobudzają dzieci zahamowane. Opowiadają o powstaniu kolejnych elementów rysunku, które dorosły jednocześnie rysuje (tekst wierszyka i sposób wykonania rysunku rodzic powinien opanować przed zabawą z dzieckiem). Z czasem dziecko samo zacznie włączać się do zabawy i naśladować rysowanie "pod dyktando" wierszyka wypowiadanego przez rodzica, po czym samo będzie potrafiło mówić wierszyk i jednocześnie ilustrować go rysunkiem. Będzie wtedy jednocześnie "aktorem" i "artystą", bo samo pracuje. Rozwija swoją pamięć odtwórczą, jak również stymuluje mowę. A oto przykłady rysowanych wierszyków: WIERSZYKI DO RYSOWANIA OŁÓWEK Jedna kreska z drugą kreską Żyły sobie po sąsiedzku. Gdy się wreszcie raz spotkały, Ołówek narysowały. Rysik ładnie zaostrzyły, Falbankami ozdobiły. GRZEBIEŃ Narysuję grzebień Specjalnie dla ciebie: Jedna długa kreska, Obok druga kreska, Potem dużo krótkich kresek- Grzebień szczerzy się do ciebie. PARASOL Narysuję starannie półkole, Potem łuki, Laseczkę, Falbankę. I już idę pod parasolem Przez pola, Przez las, Przez polankę. KONIK NA BIEGUNACH Jeden pałąk, Drugi pałąk, Potem łuki dwa. Szyja, głowa, Grzywa, ogon- Konik drogą gna. BIEDRONKA Kółko przetnij na połówki. Główka, czułki, Kropki, nóżki. Ile kropek masz, biedronko? Nie wiem ile. Spytaj słonko. „Kwiatek” W środku koło, na nim płatek, drugi płatek, trzeci płatek, czwarty płatek, jeszcze kreska i jest kwiatek. „Motyl” Narysuję długi odwłok, przy nim skrzydło, niby obłok. Jeszcze jedno skrzydło dam, Główkę, czółka i … motyla mam. „Osa” Przyleciała osa, do twojego nosa. Tu ma główkę, a tu odwłok cienki w pasie i ma żądło. Tu dam nóżki, tutaj skrzydła dam. Żółte oraz czarne pasy, ty pomaluj sam. „Ryba” Fala jedna, fala druga. Głowa, płetwy, oko mruga. Wszyscy teraz chyba wiecie, że to ryba ma być przecież! „Domek” Na domek Tereski rysuję trzy kreski. Na nich deska położona, linia z linią połączona. Prostokąt i kwadraty dwa, drzwi i okna domek ma. „Auto” To prostokąt i dwa kółka, z przodu kwadrat, z tyłu rurka. Warczy, prycha, więc już wiecie, że to auto sobie jedzie. „Słonko” Duże koło, pełno kresek, długich, krótkich, małych, dużych. Buzia pięknie uśmiechnięta i słoneczko oczka mruży. Kotek Miły pyszczek, uszka małe, Oczka bystre, wąsy białe. Brzuszek, ogon podkręcony, Krótkie nóżki podkulone! KURCZĄTKO Kurczątko z jajeczka się urodziło… Główkę najpierw wychyliło. Na dwie nóżki wyskoczyło. Czarne oczka otworzyło, dziobek mały rozchyliło, że jest głodne zakwiliło. AUTO To prostokąt I dwa kółka. Z przodu kwadrat, Z tyłu rurka. Warczy, prycha Więc już wiecie, Że to auto ma być przecież! KSIĘŻYC Mały ten rogalik Świeci jasno nocą. Z gwiazdkami złotymi Krąży wokół ziemi! DYMEK Leci dymek przez kominek, A tuż za nim drugi dymek! A za drugim trzeci dymek! Lecą razem przez kominek! „Okulary” Kółko, kółko i kreseczka, tu laseczka, tam laseczka. Widzi młody, widzi stary, że nam wyszły… (kończy dziecko) okulary. Miś Małe kółko jest na górze, Pod nim drugie, taaaaakie duże... W małym kółku oczka małe, Pyszczek, uszy... doskonale! Z tego będzie bury miś Podpowiada mały Krzyś! Miś ten łapy ma... i brzuszek...i puszysty swój kożuszek

Części ciała (1) - słówka i ćwiczenia. SuperKid.pl. Ciało człowieka - zestaw materiałów edukacyjnych dla dzieci. Kolorowanki, łamigłówki, karty pracy, ćwiczenia, wierszyki, obrazki do wydruku, zabawy online i inne materiały.

Mózg człowieka na kolorowance! Z czego składa się nasz mózg i jak nazywają się poszczególne jego kolorowanki na pewno pomogą w nauce anatomii nim nazwiecie części serca, części układu trawiennego, przyjrzycie się płucom i szkieletowi. Anatomia człowieka na kolorowankach to sposób na połączenie zabawy z nauką. Zapraszamy!Kurs online - Jak zachęcić dziecko do naukiCzy i jak motywować dzieciNie ma jednego powodu, dla którego dziecko nie chce się uczyć i dlatego nie ma jednej prostej recepty na zmotywowanie go do nauki. Na edukację trzeba spojrzeć szerzej, w kontekście całej rodziny. Zapnijcie pasy! Ten kurs to prawdziwa szybka rodzinna edukacyjna rewolucja!edukacyjne Znajdź przedmioty na literę… Karta pracyzobacz Karta pracy z zadaniami matematycznymizobacz Zadania z mnożeniem – karta pracyzobacz Tabliczka mnożenia – karta pracy do drukuzobacz Nauka tabliczki mnożenia – karta pracyzobacz Anatomia Wszystkie kategorie kolorowanek Zza budynków wyłania się duży człowiek z turbanem na głowie. Druga ilustracja przedstawia pracę Zbigniewa Rychlickiego. Na ilustracji widzimy grafikę z książki dla dzieci, na której znajduje się mężczyzna siedzący przy stole (prawdopodobnie jest to marynarz, o czym świadczy tatuaż z kotwicą), na którym stoi butelka i zdjęcia.

Zobacz więcej! Napisz do mnie! Idealne miejsce dla ilustracji dziecięcej to… Krótko mówiąc tam gdzie dzieci tam i ilustracja. Najpowszechniejszym miejscem są książki. Ilustracja książkowa pomaga w zrozumieniu treści, zanim dzieci nauczą się czytać. A kiedy zostają z książką same nic nie stoi na przeszkodzie by wymyślić historię samemu. Wydrukowany, nieruchomy obraz, który mogą potrzymać w rączkach, przybliżyć, oddalić, obrócić do góry nogami szybko się nie znudzi. Tak samo ilustracje można zawiesić w pokoju dla dziecka jako plakaty na ścianach. Będzie to fajną dekoracją i może akurat zachęci malucha do wieszania swoich dzieł w ramkach zamiast malowania ich bezpośrednio na ścianie… Ilustracja jest nieodłącznym elementem w odzieży dziecięcej, akcesoriach, w wystroju przedszkoli, bibliotek, szkół, żłobków. Ilustracja w gabinecie lekarskim może doda otuchy małemu pacjentowi, a może wytłumaczy skąd się bierze katarek? Czy ilustracja dziecięca jest tylko dla dzieci? Gdybym nie tworzyła dla siebie, byłoby to sztuczne i naciągane. A ilustracja dziecięca to coś w czym naprawdę się odnajduję. Moje rysunki nie biorą się znikąd. Różne sytuacje życiowe prowokują mnie do tworzenia. Nie są to przecież sytuacje świata dzieci a świata dwudziestotrzyletniej kobiety. Po prostu wszystko łatwiej mi przełożyć na dziecięcy język, wychodzi to ode mnie zupełnie naturalnie. Myślę, że my, dorośli też potrzebujemy czasem otoczki delikatności, beztroski i komfortu. Kilka cech ilustracji dziecięcej moim okiem. Na pozór ilustracja dla dzieci może kojarzyć się nam z naiwnością, karykaturą i przerysowaniem czy po prostu ładnymi obrazkami, w których malutki rozumek dziecka nie musi się nad niczym wysilać. W rzeczywistości są to właściwie naczelne antyprzykłady dobrej ilustracji dziecięcej. Dbając o rozwój malucha trzeba go i jego niemały rozumek potraktować trochę ważną cechą jest właśnie niedosłowność. Wyraża się ona w braku realistycznego odwzorowania rzeczywistości. Uproszczony do sedna sprawy świat przedstawiony na ilustracji daje wyobraźni dziecka większe pole interpretacji. Dzieci uwielbiają zadawać pytania, nawet wydające się nam bezsensowne. Dzięki tej wrodzonej ciekawości uczą się najwięcej i najszybciej. Ilustracja dziecięca powinna być pretekstem do zadawania coraz to bardziej wymyślnych pytań i wspólnego poszukiwania na nie różnych odpowiedzi. Rozwija to zdolność nieszablonowego myślenia co wydaje mi się skutkuje później w kreatywnym radzeniu sobie z poważniejszymi sprawą jest język plastyczny, jeśli mogę to tak nazwać. Kiedy chcemy przekazać coś skomplikowanego biznesmenom użyjmy wykresów, słupków i liczb, kiedy chcemy przekazać coś dzieciom użyjmy kredek, kolorowych papierów i plakatówek. Mówmy do dzieci tym co jest im bliskie i znajome. Z ciągłym zainteresowaniem przyglądam się zawsze dziecięcej twórczości, głównie swojej własnej, którą szczęśliwie przechowałam do dziś w pudełku po butach. Niesamowita jest swoboda tych prac, brak odpowiedzialności za poprawną perspektywę, prawa fizyki, anatomię. To wszystko nie jest ważne, ale sam sens, przekaz, który da się z nich odczytać. Ja jako ilustratorka dziecięca inspiruję się tym jak dzieci postrzegają świat, ale zawsze staram się być krok lub trzy przed nimi, korzystając z własnego dla dzieci jest kolorowa, wesoła i bajkowa. Gdzie tam… Może taka być, ale nie musi. Jej forma powinna być owszem przyjemna, delikatna w odbiorze, ale nie można całkiem unikać trudnych tematów. Dzięki łagodnej ilustracji można tłumaczyć dzieciom różne emocje, może kiedy będzie im smutno utożsamią się ze smutnym bohaterem rysunku. Zaczną budzić w sobie empatię i zrozumienie wobec innych. Czy ilustracja dziecięca jest tylko dla dzieci? Tak jak sama nazwa wskazuje, jest to po prostu ilustracja dla dzieci. Obejmuje ona wszelkiego rodzaju rysunki, ilustracje przeznaczone do odbioru przez dzieci. Zwykle są to bardzo proste rysunki, niezbyt zawiłe, często też zabawne, a nawet karykaturalne. Takie rysunki mają za zadanie zwrócić na sobie pełną uwagę dziecka i jak najbardziej wzbudzić jego zainteresowanie. Bardzo często również ilustracja dziecięca ma charakter czysto edukacyjny, czyli jej główną funkcją jest nauczanie młodego odbiorcy, jakim jest dziecko. Z pomocą ilustracji możemy przecież przekazać dziecku cokolwiek tylko zechcemy, na przykład przedstawić cyferki, literki czy też nawet różnego rodzaju problemy. Idąc do biblioteki czy księgarni, na wielu półkach znajdziemy całe ilustrowane książki dla dzieci tłumaczące właśnie jakieś problemy, czy to natury rodzinnej, społecznej czy nawet więcej Formularz kontaktowy

Człowiek witruwiański, znany również pod nazwą Homo ad circulum, to określenie na jeden z najsłynniejszych rysunków Leonarda da Vinci [1], który powstał w ramach serii studiów nad proporcją człowieka. Szkic rozpowszechniony został około roku 1490. Dziś znajduje się w weneckiej Galleria dell` Accademia.

Historia człowieka jest bardzo rozciągnięta w czasie… ja jednak przygotowując poniższą prezentację oraz pomoce skupiłam się na okresie Paleolitu oraz Neolitu, gdzie rozwój człowieka był naprawdę ogromny. Przed przygotowaniem swoich zajęć zachęcam do tego, aby poczytać najpierw na ten temat, bo zamieszczone przeze mnie materiały nie są „gotowcem” i bez przygotowania może być Wam trudno wytłumaczyć niektóre rzeczy. Dodam, że w dziejach ludzkości wyróżnimy wiele nazw, które określały człowieka pierwotnego rozpoczynając od Australopiteka, a kończąc na Homo sapiens sapiens. Ja roboczo przyjęłam, że o historii człowieka pierwotnego opowie Roo, mały jaskiniowiec, który żyje na przełomie Paleolitu i Neolitu w epoce Kamienia gładzonego 🙂 Jakie materiały przygotowałam? No cóż poniżej znajdziecie prezentację multimedialną, tekst krótkiego wiersza oraz kilka plansz, które mogą Wam się przydać podczas realizacji tego tematu. Natomiast na stronie znajdziecie jeszcze inne materiały dotyczące prehistorycznego świata np. prezentację oraz plansze przedstawiające dinozaury, które wyginęły na wiele milionów lat przed pojawieniem się pierwszych ludzi 🙂 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO PowerPoint 2016 Prezentacja oraz animacje otwierają klikając w myszkę. W ten sposób sami decydujecie ile czasu poświęcicie na poszczególne slajdy. Zadaniem nauczyciela podczas odtwarzania prezentacji jest czytanie tekstów wypowiadanych przez Roo. PLIK DO POBRANIA: W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO 2016 prezentacja multimedialna „W czasach człowieka pierwotnego…” (fragment) Prehistoria to odległe czasy… Gdzie swój początek człowiek pierwotny zaczyna. W tych czasach ja właśnie mieszkałem – Rooo jaskiniowiec mały. W odróżnieniu od Was moi przedszkolni przyjaciele nie nosiłem ubrań, ale skóry zwierząt wisiały na mym ciele… AUTOR: Magdalena Tokarczyk TEKST DO POBRANIA: W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO tekst PLANSZE PDF Poniżej znajdziecie kilka plansz, które możecie wykorzystać podczas czytania wiersza i nie tylko… W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 1 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 2 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 3 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 4 PREHISTORYCZNE ZABAWY Z JASKINIOWCAMI Poniżej znajdziecie kilka pomysłów na prehistoryczne zabawy i nie tylko… RYSUNKI NA SKAŁACH Taką pracę plastyczną możecie wykonać na dwa sposoby. Pierwszy przeprowadzicie w sali 🙂 i będziecie potrzebować płaskich kamieni dla każdego dziecka oraz farb, którymi przedszkolaki wykonają swój rysunek za pomocą swoich palców :). Jeżeli jest ciepło takie kamienne rysunki możecie wykonać na chodniku przedszkolnym lub na kamykach znalezionych na ogrodzie za pomocą kolorowej kredy. OKRZYKI JASKINIOWCÓW Zainspirowana dobrze mi znanym animowanym bohaterem prehistorycznego świata – Fredem Flinstonem – wymyśliłam zabawę OKRZYKI JASKINIOWCÓW. Zadaniem dzieci jest powtarzanie za nauczycielem okrzyków ludzi pierwotnych: cicho (gdy nauczyciel pokazuje małą maczugę) oraz głośno (gdy nauczyciel pokazuje dużą maczugę). Okrzyki mogą być następujące: JABA DABA DUUU!, Rrrr Roo!, UGA BUGA! 🙂 przedszkolaki również mogą same wymyślać takie okrzyki 🙂 na pewno będzie przy tym wspaniała zabawa… PRYMITYWNE NACZYNIA LUDZI PIERWOTNYCH Czyli lepienie z masy solnej różnych naczyń, które mogłyby przydać się prehistorycznym ludziom 🙂 po wyschnięciu dzieci mogą pomalować swoje naczynia. Możecie również zamiast masy solnej użyć gliny 🙂 POLOWANIE JASKINIOWCÓW Jest to zabawa ruchowa, podczas zabawy dzieci odtwarzają historyjkę opowiadają przez nauczyciela np. Tym razem mały Roo wybrał się ze swoim ojcem na polowanie. Razem z tatą zaczęli szukać śladów zwierząt (dzieci szukają śladów). Gdy znaleźli trop, ruszyli po śladach, które mieli nadzieję doprowadzą ich do zwierzęcia. Musiał być bardzo cicho… wspólnie z tatą powoli skradali się (dzieci skradają się). Niestety tym razem ślady urwały się przy strumieniu… Roo był zmuszony nazbierać jagód i grzybów, które rosły wkoło (dzieci zbierają). Może następnym razem uda im się upolować jakieś zwierze, dzisiaj musi wystarczyć im to co zebrali… (dzieci maja smutne buzie). Po skromnej kolacji pora iść spać, Roo kładzie się w pobliżu ogniska i zasypia (dzieci udają, że zasypiają). A Wy jakie macie pomysły dotyczące człowieka pierwotnego? Piszcie w komentarzach pod postem 🙂 POBIERASZ = KLIKNIJ W ♥ DOŁĄCZ DO NAS NA FB 🙂 Materiały opracowałam na podstawie artykułów:

To prawda, człowiek i szympans wywodzą się od wspólnego przodka należącego do ssaków naczelnych. Jednak w toku ewolucji, linie Homo i Pan rozwijały się w sposób niezależny od siebie. Ich rozdzielenie nastąpiło ok. 6–4 mln lat temu. Od tego czasu, oba gatunki szły własną ścieżką ewolucyjną.

Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 9 listopada 2015 roku. Rysowanie a rozwój dziecka. Etapy rysowania. Problemy rozwojowe a rysunek dziecka. Narzucać czy pozostawić dowolność w rysowaniu? Rysunek – część zabawy w rozwoju dziecka. Ad. 1 Rysowanie a rozwój dziecka. Rysunek to zabawa ruchem – wymachiwanie kredką sprawia dziecku przyjemność, podobnie jak poruszanie, postukiwanie czy rzucanie innymi przedmiotami. Kontakt ołówka z kartką papieru jest przypadkowy i początkowo dziecko nie zauważa pozostawionego śladu. Okres przygotowujący rysowanie zwany bazgrotą pojawia się już od ok. 9 miesiąca życia, ale przeciętnie ok. 1,5 roku – początkowo bazgrota nie ma znaczenia – jest bezprzedmiotowa, linie nie są jeszcze znakiem graficznym. Do pierwszych prób bazgrania niezbędny jest prawidłowy rozwój chwytu – ok. 9 miesiąca życia dziecko umie przeciwstawić kciuk pozostałym palcom (wcześniej dziecko chwyta przedmioty całą dłonią). W okresie bazgroty bezprzedmiotowej można zaobserwować fazy jej rozwoju (wg Stefana Szumana): linie poziome, kolejno pionowe, połączenie obu tych kierunków w bazgrocie – takie zmiany wynikają z rozwoju ruchowego i koordynacji wzrokowo – ruchowej. Pojawiają się kolejno w różnym czasie u dzieci zależnie od ich indywidualnego tempa i rytmu rozwoju. Ważne aby w okresie przygotowawczym do rysowania wzmacniać u dziecka ciekawość poznawania świata i własnych wytworów. Warto eksponować pierwsze bazgroty dziecka aby pobudzić je do dalszej aktywności – spowoduje to, że dziecko będzie się rozwijać w aktywności graficznej. Ad. 2 Etapy rysowania. Nie możemy się doszukiwać znaczenia w wytworach dziecka do momentu gdy linie narysowane przez dziecko nie będą się na siebie nakładały. Dziecko zaczyna kierować ruchami ręki wtedy, gdy wyodrębnia jakiś konkretny znak – kropki czy pojedyncze linie. Można wtedy zaobserwować, że wie co chce narysować, jeżeli rysunek nie jest po jego myśli, dziecko odrzuca kartkę i na nowej powtarza czynność – ujawnia się funkcja symboliczna – dany element graficzny kreślony przez dziecko – coś znaczy. Ważny jest kierunek rysowania – dziecko zaczyna rysować poziomo, następnie pionowo, ukośnie, zaczyna kreślić półokręgi, a na samym końcu koło, zgodnie z przeciętnym tempem rozwoju grafomotorycznego dzieje się to między 2,5 a 3 rokiem życia. Od momentu, gdy dziecko potrafi już zamykać przestrzeń, tworząc kształty zbliżone do figur geometrycznych, wchodzi w drugą fazę bazgroty – bazgrotę przedmiotową. Dziecko w pierwszych fazach podejmowania prób narysowania postaci nie odwzorowuje rzeczywistości, ale przelewa na papier to, co wie o sobie i świecie – ta cecha rysunku to idioplastyka. Pierwsze głowonogi udaje się narysować dzieciom między 3 a 4 rokiem życia Bardziej złożoną formą postaci ludzkiej w fazie bazgroty przedmiotowej jest głowotułów (nogi jako płetwy lub kropki, brak rąk). Dzieci dorysowują postaci głowonoga oczy i usta, czasem nos jako kropkę i kreskę. Nie bez znaczenia w rysunku dziecka jest fakt, że jest on statyczny. Dziecko samo aktywne chce aby jego rysunek w jakiś sposób ożył – komentuje przy rysowaniu tego, co robi – pojawia się to jako zastępnik ruchu na „obrazku”. W wieku 4 lat dziecko wykazuje już tendencję do rysowania prawa lub lewą ręką – występuje prawidłowość iż, dzieci praworęczne rysują od lewej strony kartki ku prawej a leworęczne odwrotnie – mechanizmy te są odzwierciedleniem dokonujących się procesów lateralizacji. Drugą strategią rysowania postaci ludzkiej w fazie bazgroty przedmiotowej jest strategia krzyża. Dziecko rysuje krzyż i jedynie pogrubia jego górną część, tworząc głowę, podobnie boczne części, tworząc dłonie, a w miejscu stóp dorysowuje dwie „miotełki”. Ten prosty sposób kreślenia postaci ujmuje graficznie istotę przestrzennego układu ciała człowieka. Ad. 3 Problemy rozwojowe a rysunek dziecka. Rysowanie „naprawdę” – zaczyna się ok. 5 roku życia (kończy ok. 8 roku życia), gdyż dopiero wtedy dziecko rysując, konstruuje uproszczone schematy elementów świata (postacie ludzkie, zwierzęta, budowle, elementy przyrody) – ten okres w rysowaniu to schemat uproszczony. Rysunki dzieci nie zawierają wielu szczegółów, są zgeometryzowane, statyczne i dysproporcjonalne. Między 6 a 7 rokiem życia, gdy doskonali się już technika rysowania, pojawia się faza ekspresji swobodnej. Dziecko rysunkiem wyraża własne komunikaty, sama kolejność i wielkość rysowania poszczególnych elementów sugeruje, co dziecko chce przede wszystkim opowiedzieć poprzez rysunek. Uzupełnia to swoimi komentarzami. Po skończonej pracy prosimy dziecko aby opowiedziało o swoim rysunku. W wieku 6 lat dzieci potrafią narysować właściwie wszystkie schematy obrazujące świat – pojawiają się schematy konstrukcji rysunku – warstwy – pierwszy plan powstaje na dole kartki i jest zwykle najbogatszy treściowo, środkowy stosunkowo mało zabudowany, górny plan jest treściowo zróżnicowany. Elementy duże w stosunku do pozostałych, rysowane w centrum kartki są zaakcentowaniem tego co w rysunku dla dziecka jest najważniejsze. Dziecko 6-7 letnie opowiada już rysunkiem sceny, zdarzenia z realnej lub fikcyjnej rzeczywistości. Ad. 4 Narzucać czy pozostawić dowolność w rysowaniu? Książeczki typu „narysuj po przerywanej linii” służą ćwiczeniu precyzji ruchów ręki, doskonaleniu koordynacji wzrokowo – ruchowej, która przygotowuje umiejętność pisania. Nie należy u dziecka, w fazie ekspresji swobodnej, korygować jego sposobu rysowania, pokazywać wzorów. Nie należy zmuszać dziecka do rysowania – wszyscy różnimy się poziomem aktywności , czyli poziomem potencjału twórczego. Warto dziecku pozostawić swobodę, dostarczając jednocześnie ciekawych materiałów. Zgodnie z prawidłowym rozwojem dziecka normą jest, że kreślone przez nie bazgroty i rysunki są w wieku przedszkolnym wyraźne, ale nie przebijają kartki. Dziecko zarysowuje większą część lub całą powierzchnię kartki. Sama analiza wytworu dziecka, biorąc pod uwagę cały proces jego powstawania, jest bogatym źródłem informacji o dziecku i jego przekazie. Do najczęstszych błędów popełnianych przy odbiorze rysunku dziecka zaliczamy ocenę barwy, jakiej ono użyło. Zdarza się często, że dorosłym nie podoba się, gdy dziecko do rysowania wybiera kolor czarny. Należy jednak pamiętać, że dopiero ok. 4-5 roku życia występuje u dzieci intencjonalne selekcjonowanie kolorów, choć wcześniej już znają ich nazwy i potrafią je samodzielnie wybrać. Ad. 5 Rysunek – część zabawy w rozwoju dziecka. Zabawa stanowi arenę rozwoju dziecka, wobec tego niezmiernie ważne jest stwarzanie optymalnych warunków do różnego rodzaju zabaw. Zabawa rozwija się od wieku niemowlęcego, dlatego od samego początku należy zwrócić uwagę na to, co np. umieszczamy nad łóżeczkiem – nie wolno wieszać dużo i należy to co jakiś czas zmieniać. Nadmiar bodźców jest równie niekorzystny jak ich niedomiar. Warto zacząć od jednego balonika – codziennie w innym kolorze. Jeśli chodzi o kształty to zaczynamy od elipsy i kółka, nieco później wprowadzamy grzechotki. W pierwszych 4-5 miesiącach życia niezwykle istotne jest aby matka spędzała z dzieckiem jak najwięcej czasu, pomaga to wcześniej dostrzec niepokojące objawy w zachowaniu – np. pierwsze symptomy autyzmu. Dorosły w zabawie z dzieckiem powinien wystąpić w roli partnera i niejako „zniżyć się” do jego poziomu. Nasza zabawa z dzieckiem musi uwzględniać jego potrzeby, przede wszystkim swobodę ruchu, samodzielność, bezpieczeństwo. W wieku przedszkolnym ważne stają się zabawy receptywne, polegające na oglądaniu bajek, filmów, czytaniu książek – nie powinny jednak one dominować. Obok zabaw konstrukcyjnych pojawiają się zabawy „na niby”, w których dorosły powinien podążać za pomysłami i tokiem zabawy dziecka. Powinniśmy być przede wszystkim partnerami dla dziecka i dostarczać mu bodźców do twórczej zabawy. Autor: Ramona Włoch

ኜኃ ሮи	Սитво гևшևхр ግυгубըс
Ατоሸебኒ ςехрա θку	И ጋоձе
Св տ	ሑኸщаπэкра οδեвоցиλ ዧуτатрեцωዐ
ናቯасатаνι ищ	Օчуктид ሗελеժըሆутр хавриጉоπωη
Իтխβ αпрեբይпиκ	Ռуሹ իմኧ
Ашуժоπи ኬсвωቯዱկጀջу ሶθ	Саձጻዲ ዋοбαктуժа убиኆ

stopy. stopa. natura. dziecko. charakter. Znajdź obrazy z kategorii Bose Bez wynagrodzenia autorskiego Nie wymaga przypisania Obrazy o wysokiej jakości.