Jeśli jesteś świadkiem przemocy w rodzinie albo podejrzewasz, że ktoś jej doświadcza – powiadom o tym Ośrodek Pomocy Społecznej w twojej gminie. Co musisz zrobić. Idź lub zadzwoń do Ośrodka Pomocy Społecznej. Ośrodek Pomocy Społecznej może wysłać pracownika, aby odwiedził rodzinę i przeprowadził wywiad środowiskowy.

< Wróć Donos – słowo te nikomu nie kojarzy się pozytywnie. Podobnie jest również z ludźmi, którzy piszą donosy do różnych instytucji. Warto jednak pochylić się nad tym zagadnieniem i przyjrzeć się mu nieco bliżej, mając przy tym na względzie starą zasadę mówiącą o tym, że każdy medal ma dwie strony. Czy rzeczywiście pisanie donosów jest czymś, co zawsze zasługuje na potępienie? Poniższy artykuł porusza wszelakie aspekty związane z tym zagadnieniem. Kiedy donos jest uzasadniony? Na początek warto zastanowić się nad tym, dlaczego ludzie piszą donosy i w jakich sytuacjach można je uznać za jak najbardziej uzasadnione? Autorami kierują rozmaite przesłanki. W wielu przypadkach są to zwykła zazdrość i zawiść czy chęć zemszczenia się na byłym pracodawcy, sąsiedzie, eks-małżonku itp. Ile ludzi, tyle powodów – tak można na to spojrzeć w dość dużym uproszczeniu. Spośród instytucji, do których najczęściej są wysyłane donosy, wymienić można urzędy skarbowe, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Państwową Inspekcję Sanitarną, Państwową Inspekcja Pracy, opiekę społeczną, policję oraz prokuraturę. Ich pracownicy potwierdzają, że z roku na rok liczba otrzymywanych przez nie donosów rośnie. Ludzie też coraz poważniej podchodzą do tego tematu. W pismach poruszają nie tylko błahe sprawy, chociaż i takowych nie brakuje. Dużo uwagi poświęca się kwestiom naprawdę poważnym takim jak m. in. ewidentne łamanie przez pracodawców postanowień kodeksu pracy, przemoc w rodzinie, świadome oszukiwanie instytucji państwowych itp. Brak reakcji w takich okolicznościach oznacza dokładnie tyle, co godzenie się na nie. Niemniej jednak każdy, kto zastanawia się nad tym, jak złożyć donos do którejś z wymienionych powyżej instytucji, powinien pamiętać o paru istotnych kwestiach. Przede wszystkim o tym, by zamieszczone w skardze informacje były sprawdzone, wiarygodne i prawdziwe – a najlepiej potwierdzone konkretnymi dowodami. Żadną sztuką nie jest niesłusznie obrzucić kogoś błotem – świadomie i bezpodstawnie oskarżając go np. o popełnienie przestępstwa, trzeba się liczyć z poniesieniem poważnych konsekwencji wynikających z tego tytułu. Donos do urzędu skarbowego Urząd skarbowy – czyli organ podatkowy pierwszej instancji – to instytucja otrzymująca najwięcej donosów. Do podstawowych jej zadań należy kontrolowanie sytuacji w zakresie przestrzegania przez podatników regulacji prawa podatkowego. Wzmożoną aktywność skarżących można zaobserwować w przeciągu czterech pierwszych miesięcy roku, na które przypada czas składania zeznań podatkowych. Ludzie donoszą na swoich pracodawców, sąsiadów, członków rodziny czy na konkurencję, jeśli ktoś prowadzi działalność gospodarczą. W opinii urzędników duża część skarg jest bezużyteczna, do rzadkości nie należy również donos bez podpisu. Jednakże również i zawarte w anonimach informacje są przez skarbówkę – w miarę możliwości – weryfikowane. Chcąc uzyskać konkretny efekt w postaci kontroli, autor powinien wiedzieć, jak złożyć donos do us. W piśmie muszą się znaleźć konkrety, bez zbędnego lania wody, najlepiej poparte dowodami. Pismo nie może być też chaotyczne – ważna jest jego jasna i przejrzysta konstrukcja. Zaleca się również złożenie na nim czytelnego podpisu – dane autora bez jego zgody nie mogą zostać ujawnione. Wysyłając anonim, trzeba się liczyć z odmową udzielenia informacji na temat losów poruszonej w nim sprawy. Poniżej zamieszczony jest przykładowy wzór skargi do urzędu skarbowego. Donos do PIP i na pracodawcę Kolejną instytucją, do której trafia mnóstwo donosów, jest Państwowa Inspekcja Pracy. Wielu pracowników decyduje się złożyć donos na pracodawcę – donos na pracownika zdarza się znacznie rzadziej. Skargi piszą zarówno byli, jak i obecni pracownicy. Informują urzędników m. in. o nieprawidłowościach w umowach i przy wypłacaniu wynagrodzeń, łamaniu przepisów w zakresie dobowych norm pracy, należnych pracownikowi przerw etc. Liczą na to, że nieuczciwy pracodawca zostanie ukarany – tak rzeczywiście się dzieje, jeśli kontrola potwierdzi zarzuty stawiane w skargach. Aby do tego doszło, autor powinien pamiętać o tym, że w rachubę nie wchodzi donos anonimowy – przy czym PIP jest zobligowany do zachowania danych autora do swej wiadomości. Ponadto rozważając, jak złożyć donos do PIP, należy zwrócić uwagę na treść. Krótko, zwięźle i na temat – plus dowody np. w postaci kserokopii umowy zawierającej niedopuszczalne zapisy. PIP na rozpatrzenie skargi ma 30 dni. W tym czasie skarżący otrzyma informacje dotyczące przebiegu kontroli oraz jej rezultatów. Nie zawsze okazują się one satysfakcjonujące – wówczas autorowi nie pozostaje nic innego, jak skierować sprawę na sądowe tory. Nie ma odgórnie obowiązujących wytycznych odnośnie tego, jak powinien wyglądać pisany do PIP donos – wzór zamieszczony poniżej jest przykładowy. Donos do ZUS Zakład Ubezpieczeń Społecznych to następna instytucja państwowa, do której trafia bardzo wiele donosów. W większości przypadków dotyczą one zwolnień lekarskich oraz świadczeń rentowych, z których – w opinii skarżącego – dana osoba korzysta bezpodstawnie. W ostatnim czasie można zresztą zauważyć wzmożone kontrole, jakie w tym zakresie przeprowadzają pracownicy ZUS. Niejednokrotnie okazuje się, że donos do ZUS w którejś z powyższych spraw okazał się w pełni uzasadniony. Nie wszystkie jednak skargi okazują się skuteczne – nie w każdym przypadku dochodzi do wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ skarżący nie przykładają należytej wagi do paru aspektów i nie zawsze też wiedzą, jak złożyć donos do ZUS. Nade wszystko nie należy zarzucać urzędników bezużytecznymi wywodami. Z ich punktu widzenia liczą się fakty przedstawione w sposób zwięzły i rzeczowy – mile widziane jest poparcie ich odpowiednimi dowodami takimi jak dla przykładu film nakręcony komórką czy wydruk z portalu społecznościowego. Wskazane jest też podpisanie skargi z imienia i nazwiska. W kwestii donos a ochrona danych osobowych sprawa przedstawia się tak, że urzędnicy nie mogą ujawnić danych autora bez jego zgody. Co prawda ZUS przegląda także i anonimy, aczkolwiek ich autorzy nie mają szans na to, by dowiedzieć się czy ZUS wszczął postępowanie wyjaśniające, a jeśli tak, to z jakim efektem. Dane tele-adresowe poszczególnych jednostek ZUS zamieszczone są na stronie w zakładce „obsługa klientów”. Poniżej zamieszczony jest przykładowy donos do ZUS. Donos do opieki społecznej Instytucje realizujące zadania z zakresu opieki społecznej także są adresatami donosów. Skarżący najczęściej mają pretensje o to, że ktoś inny dostaje świadczenia w większej wysokości niż oni, co na ogół ma się nijak do stanu rzeczywistego. Warto jednakże pamiętać o tym, że donos do opieki społecznej może komuś ocalić życie – w wielu rodzinach dochodzi do przemocy, na którą sąsiedzi nie zawsze są obojętni. W takich sytuacjach nie ma znaczenia czy donos to anonim, czy nie – jest obowiązek sprawdzenia zawartych w nim informacji. Dlatego też rozważając czy i jak złożyć donos do opieki społecznej, trzeba zawsze podawać sprawdzone informacje, bez pomijania takich faktów jak np. interwencja policji. Autor donosu powinien też przygotować się na wystąpienie w roli świadka, że jeśli donos poskutkuje kontrolą i interwencją policyjna. Podobnie jak w omawianych powyżej przypadkach, pismo musi być przejrzyste, zawierające konkrety wraz z dowodami i najlepiej podpisane. Poniżej znajduje się przykładowy jego wzór. Donos do sanepidu Państwowa Inspekcja Sanitarna – czyli sanepid – zajmuje się zadaniami z zakresu zdrowia publicznego. Są one realizowane na wiele sposobów, np. poprzez przeprowadzanie kontroli warunków higieniczno-sanitarnych panujących w różnych miejscach takich jak m. in. sklepy czy lokale gastronomiczne. Lista zarzutów kierowanych pod ich adresem jest bardzo długa. Osoby, które decydują się napisać donos do sanepidu, zgłaszają szereg zastrzeżeń co do czystości danego miejsca, wyglądu personelu, przydatności do spożycia żywności itp. Jeżeli dojdzie do kontroli, która potwierdzi nieprawidłowości, wówczas wobec właściciela czy jednostki zarządzającej danym miejscem są wyciągane daleko idące konsekwencje. W kwestii tego jak złożyć donos do sanepidu nie ma ogólnych wytycznych. Pismo ma być krótkie, konkretne i w miarę możliwości poparte dowodami, a także podpisane, gdyż anonimy nie leżą w kręgu zainteresowań pracowników sanepidu. Namiary do stacji wojewódzkich znajdują się na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Sanitarnego w zakładce „kontakt”. Jak zatem napisać skuteczną skargę? Poniżej znajduje się przykładowy jej wzór. Donos do prokuratury i na policję Z donosami na policję oraz do prokuratury sprawa przedstawia się już nieco inaczej. Każdy powinien mieć świadomość tego, że może się stać świadkiem przestępstwa. Wymaga to podjęcia stosownych kroków – zwłaszcza, że w wielu przypadkach zachodzi taki obowiązek narzucony obowiązującymi przepisami. Do ich przestrzegania są zobligowani wszyscy obywatele. Zawiadomienie policji czy prokuratury jest bezwzględnie konieczne w przypadku ciężkich przestępstw takich jak zabójstwo, czyny przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej czy zagrożenie terroryzmem. Nie wywiązanie się z powyższego obowiązku oznacza konsekwencje – nie wyłączając kary pozbawienia wolności. Grozą one także i wtedy, gdy ktoś celowo i świadomie policji bądź prokuratorze podaje fałszywe informacje mające zaszkodzić niewinnej osobie. Jak więc zatem widać, donos na policję czy donos do prokuratury nie zawsze jest obywatelską powinnością, ale obowiązkiem. Generalnie rzecz biorąc, policja bardzo uczula ludzi na to, by będąc świadkami jakiegokolwiek przestępstwa, nie pozostawali bezczynni. Bierna postawa sprzyja bezkarności sprawców, co za tym idzie, wzrasta poczucie dyskomfortu związane z brakiem bezpieczeństwa. W takich okolicznościach obywatelska postawa to żadne donosicielstwo, ponieważ jak niejednokrotnie pokazała praktyka, powiadomienie policji czy prokuratury o popełnieniu przestępstwa niejednej osobie uratowało życie. Sprawa jest zatem poważna i nie wolno jej bagatelizować. Ktoś, kto zastanawia się nad tym, jak złożyć donos do prokuratury czy na policję, musi mieć na względzie głównie treść. Im konkretniejsze i dokładniejsze informacje, tym lepiej. Istotną rolę odgrywają tu także merytoryczne dowody. Jeżeli tylko da się je przedstawić, należy to uczynić. Bez względu na to, w jakiej formie zostanie złożone zawiadomienie – czy to ustnej, czy pisemnej – donoszący ma obowiązek pamiętać o zasadzie domniemania niewinności. Nikt nie jest winny, dopóki nie zostanie mu to udowodnione na podstawie rzetelnego postępowania. Ponadto kierując zawiadomienie do prokuratury bądź na policję, można w nim zawrzeć prośbę o informowanie o przebiegu czynność w danej sprawie – natomiast składając donos anonimowy na policję czy do prokuratury, takowy wariant nie wchodzi w rachubę. Poniżej są zamieszczone przykładowe wzory zawiadomień do omawianych tutaj organów. Donos na sąsiada Donosy na sąsiadów można potraktować jako odrębną kategorię. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż najczęściej Polacy skarżą się do rozmaitych instytucji właśnie na swoich sąsiadów. Donosy są adresowane w głównej mierze do: – urzędów skarbowych – największa ich ilość jest odnotowywana w okresie od stycznia do kwietnia, kiedy podatnicy składają coroczne zeznania; skarbówka jest informowana m. in. o prowadzeniu przez kogoś niezarejestrowanej działalności gospodarczej, ukrywaniu źródeł dochodów etc., – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – w większości przypadków zarzuca się sąsiadom bezpodstawne pobieranie świadczeń chorobowych oraz rentowych, – policji – policjanci są najczęściej informowani o naruszeniu przez kogoś porządku, aczkolwiek nie brakuje też i zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, – prokuratury – do prokuratury, podobnie jak i na policję, trafiają zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, – opieki społecznej – kierowane do tych instytucji donosy odnoszą się często Dos sytuacji, gdy zachodzi podejrzenie przemocy w rodzinie bądź niesłusznego pobiera świadczeń socjalnych. Podsumowanie Na zakończenie warto pokusić się jeszcze o usystematyzowanie kilku ważnych kwestii. Osoby zastanawiające się nad tym, jak złożyć donos do którejś z omówionych powyżej instytucji, powinny zastosować się do takich oto wskazówek: – donos powinien być napisany w sposób zwięzły i merytoryczny – największe znaczenie mają fakty poparte konkretnymi dowodami, – donosu nie należy traktować w charakterze narzędzia, które ma służyć do uprzykrzenia życia nielubianej osobie, – niedopuszczalne jest zamieszczanie w donosie informacji nieprawdziwych, mających na celu świadome zaszkodzenie komuś – autor takiej skargi musi się liczyć z konsekwencjami swojego postępowania, – donos powinien być opatrzony danymi autora – skarżący często piszą anonimy, bo obawiają się przykrości, jakie może pociągnąć za sobą ujawnienie imienia i nazwiska; obawy te są nieuzasadnione, ponieważ żadna z instytucji nie na prawa ujawnić danych autora bez jego zgody – zastosowanie znajdują tutaj przepisy o ochronie danych osobowych; nieujawnienie danych skutkuje brakiem możliwości w zakresie uzyskania informacji o przebiegu sprawy, – donos powinien być skierowany do właściwej instytucji uprawnionej do podjęcia czynności w danej sprawie. Donos można złożyć w następującej postaci: – za pośrednictwem tradycyjnej poczty, – pocztą elektroniczną, – telefonicznie, – osobiście, – w niektórych sytuacjach można zadzwonić na Niebieską Linię (Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie – poradnia telefoniczna 22 668-70-00; strona internetowa bądź na numer alarmowy 112 w sytuacjach zagrożenia zdrowia, życia lub mienia.

Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Złotnikach Kujawskich ul. Powstańców Wielkopolskich 6 88-180 Złotniki Kujawskie tel: 523517160 mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. strona: www.zlotnikikuj.naszops.pl

WitamBardzo proszę o pomoc w napisaniu skrgi do dyrektor Pomocy Społecznej na pracownika socjalnego lub o skontrolowanie pracy tejże od początku... Mamy sąsiadkę która korzysta z zasiłków z PS od wielu lat. Pracą się nigdy nie zhańbiła. Wystaje tylko przed blokiem i "psioczy" na każdego. Po otzrymaniu zasiłku, przepija pieniądze i się awanturuje(a to do siąsiadów, a to, jak juz nie ma się kogo czepic, to w domu do swoich dzieci). Nie wspomnę o tym że pobiła swoją córkę pod wpływem alkoholu i wylądowała na dołku. W tej chwili policja na wezwania juz nie chce przyjeżdżać, gdyz Pani sąsiadka z pomoca pracownika OPieki Społecznej załatwiła sobie żółte papiery ( oraz rentę (z tą Panią- pracownik zna sie już jak z koleżanką- moja osobista interwencja u tej Pani z Opieki nic nie dała a wręcz zostałam wyzwana że to nie jest moja sprawa. Kolejna rzecz zaczyna dzieci zaczepiać, zgłosiłam na policję jako nękanie dziecka przez osobę dorosłą. Z tym, że to też nic nam nie da gdyż PAni ma żłółte papiery no i nic się z nią nie da moniko333167 nie wiem,czy pisze Pani prawdę,ponieważ skoro Pomoc Społeczna opiekuje się tą osobą i interwencja policji tez nie pomogła to znaczy,ze osoba ta wcale tak nie takich przypadkach nieważne jest,czy osoba ta jest chora,czy zdrowa,ponieważ jeżeli rzeczywiście tak się dzieje na pewno policja by zainterweniowała chyba,że znów napisze Pani,ze ta osoba ma również znajomości na Policji,dlatego tak się Pani również to na moim własnym się Teresa Domagała po mężu,a nazwisko rodowe Skalska i mam 3 córki w tym córkę Monikę,która wraz z swoim ojcem przyczyniła się do umieszczenia mnie w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych,gdzie stwierdzono u mnie schizofrenie tego,ze byłam chora i brałam leki zostawiała mi swoje dzieci pod opieką nieraz nawet na 4 godz,a kiedy przestałam jej pomagać we wszystkich obowiązkach domowych utrudniała mi kontakty z rozmowy użyła też określenia,że mam "żółte papiery",dlatego żaden Sąd nie przyzna mi kontaktów z jej rozmowy nieraz są burzliwe,ale nigdy nie zdarzyło się żebym ją biła co więcej nigdy tego nie robiłam podczas sprawowania opieki nad córka wmawia mi różne rzeczy,które niezgodne są z prawda,że nie gotowałam im obiadów,ze chodziły brudne i zaniedbane,że ich biłam,dlatego właśnie podałam moje nazwisko tu na forum po to,żeby osoby,które mnie znają i czytają ten temat mogły się wypowiedzieć,czy rzeczywiście tak przez pewien okres czasu/może pół roku/,kiedy moja teściowa zabrała mi całą moja rentę,którą odbierała osobiście za mnie na poczcie nie gotowałam obiadów,ponieważ nie miałam środków finansowych,ale one w tym czasie korzystały z obiadów w żyłam razem z teściową,to teściowa nic koło dzieci nie robiła i żyła na własny rachunek-gotowała tylko dla siebie,nie robiła opłat chociaż korzystała z moich więc łatwo jest osadzać innych,jeżeli nie zna się całej prawdy,a należny też wiedzieć,że aby poznać prawdę muszą się wypowiedzieć tez inne osoby ,które dobrze się znająProszę pamiętać,że łatwo jest skrzywdzić człowieka tylko dlatego,ze nie podoba nam się sposób bycia tej osoby,czy jej córka podczas wychowywania swoich dzieci bardzo często na nich krzyczy/drze się a nawet bywa tak,ze dzieci to nigdy bym na nią nie doniosła,ze w ten sposób postępuje,ponieważ wiem,ze jest matką i jak do tej pory z tego powodu nie zrobiła krzywdy żadnemu dziecku. Co się zaś tyczy Pani wypowiedzi odnośnie zaczepiania dzieci przez tą Panią,to proszę ten problem zgłosić rodzicom ich dzieci,a nie na policję jako nękanie dziecka przez osobę takie zdarzenie miało miejsce w stosunku do Pani dzieci i dzieci na tyle są już duże,ze mogą to potwierdzić wówczas może Pani zgłosić to na do tematu proszę o pomoc w napisaniu stosownego pisma odnośnie pracownicy, która pomimo wiedzy na temat tej sytuacji, wspomaga jeszcze awanturnicę. (jakiś wniosek o sprawdzenie pracy tej Pani lub o kontrolę w tym domu, ale kontrolę taka odgórną)Z góry dziekuje za pomocNiestety obecnie jeżeli ma Pani zastrzeżenia do pracownika socjalnego,który opiekuje się ta Panią może Pani tylko napisać skargę na podstawie kodeksu postępowania cywilnego proszę pamiętać,ze nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu złożenia skargi,jeżeli informacje zawarte w tej skardze okażą się się zaś tyczy "sprawdzenie pracy tej Pani lub o kontrolę w tym domu",to takie działania może podjąć Dyrektor ośrodka pomocy społecznej,ale na podstawie poważnych zarzutów wobec tej uważam,ze sytuację,którą tu Pani opisała nie jest podstawą do podjęcia takiej decyzji przez Dyrektora tej więcej,jeżeli zarzuty przedstawione w tej skardze okażą się nieprawdziwe wówczas mogą oskarżyć Panią o rozwiązaniem będzie,jeżeli osobiście porozmawia Pani w tej sprawie z Dyrektorem ośrodka pomocy społecznej i dopiero wtedy,jeżeli rozmowa ta nic nie wniesie może Pani napisać skargę.

Procedury przyjęcia osoby do domu pomocy społecznej krok po kroku. Krok 1: Aby rozpocząć proces starania się o miejsce w domu pomocy społecznej należy złożyć odpowiedni wniosek o umieszczenie w DPS do Ośrodka Pomocy Społecznej działającego na terenie gminy, w której mieszka osoba ubiegająca się o skierowanie do DPS 5. Uwaga!

Napoje alkoholowe zawierają etanol, który jest substancją psychoaktywną. Etanol oddziałuje na centralny układ nerwowy i bezpośrednio wpływa na funkcje mózgu. Efektem tego są czasowe zmiany postrzegania, nastroju, świadomości i zachowania. UWAGA! Człowiek zagrożony uzależnieniem zaczyna inicjować i organizować okazje do wypicia. Na uwagi bliskich i znajomych o przesadzaniu z alkoholem reaguje agresją i złością. Zaczyna pić w samotności, aby nie narażać się na negatywną reakcję środowiska. "Problemy alkoholowe", to pojęcie, które swym zakresem obejmuje szereg negatywnych zjawisk społecznych wynikających w znacznej mierze z nadmiernego i ryzykownego spożywania alkoholu. Nadmierne spożywanie alkoholu ma swój konkretny, negatywny wymiar społeczny; wywołuje ono skutki, które w literaturze fachowej określa się jako problemy alkoholowe. Najważniejsze, polskie problemy alkoholowe wymieniane przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) to: 1. szkody występujące u osób pijących, 2. szkody występujące u członków rodzin alkoholowych, 3. alkoholowa dezorganizacja środowiska pracy, 4. naruszenia prawa i porządku przez osoby nietrzeźwe, 5. naruszenie prawa związane z obrotem alkoholem Szkody wynikające ze spożywania alkoholu spowodowane są dwoma zasadniczymi czynnikami: * nadmierną konsumpcją alkoholu, * spożywaniem alkoholu w okolicznościach rodzących ryzyko. "Szkód" nie można sprowadzać tylko do negatywnych skutków "alkoholizmu", ale należy rozumieć je jako szersze zjawisko społeczne. Jak wynika z licznych badań zagranicznych i krajowych istnieje silna współzależność między konsumpcją alkoholu przeliczaną na jednego mieszkańca kraju a rozpowszechnieniem problemów alkoholowych (zdrowotnych, społecznych, ekonomicznych). Większość ludzi korzystających z alkoholu robi to w sposób rozsądny i powściągliwy, jednak pewna część ludzi nadużywa alkoholu, co powoduje w sposób nieuchronny dużą ilość szkód i zagrożeń. Występują one we wszystkich społeczeństwach. Wielkość tych szkód jest związana z rozmiarami i stylem konsumpcji napojów alkoholowych, ale zależy również od skuteczności i zasięgu działań profilaktycznych i naprawczych. Problemy dotyczące używania środków psychoaktywnych, w tym ryzykowne bądź szkodliwe spożywanie napojów alkoholowych oraz będące ich konsekwencją problemy uzależnień składają się na jeden z kluczowych problemów społecznych. Są one często przyczyną rozwoju wielu poważnych chorób oraz innych problemów społecznych, takich jak dysfunkcja i rozpad rodziny, niedobory wychowawcze i rozwojowe dzieci, przemoc w rodzinie, czy inne zachowania karalne, w tym przestępstwa i wykroczenia drogowe, a także będące konsekwencją spożywania napojów alkoholowych podczas ciąży – zespół płodowy (FAS) i alkoholowe uszkodzenia płodu (FAE). Dostęp osób nieletnich do napojów alkoholowych, przyzwolenie społeczne na traktowanie w kategoriach żartu stanu nietrzeźwości oraz problemów będących następstwem nadużywania napojów alkoholowych szczególnie zobowiązuje wszystkie podmioty mające wpływ na kształtowanie zachowań społecznych do podejmowania rzetelnych działań w tym obszarze. Nadużywanie alkoholu powoduje straty także w obszarze emocjonalnym, moralnym i ekonomicznym, odnosząc się zarówno do osób nadużywających alkoholu jak i osób im najbliższych. Ponadto, problem alkoholowy może dotyczyć wszystkich grup społecznych, wiekowych oraz zawodowych. Procedury kierowania osoby uzależnionej od alkoholu na przymusowe leczenie odwykowe przez Gminną Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ksawerowie. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych: 1. Na wniosek osób bliskich lub z urzędu osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizują małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny, są zapraszane na rozmowę do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ksawerowie celem przekonania skierowanego do podjęcia dobrowolnego leczenia. 2. Kieruje do sądu wnioski o wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia o obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu. PROCEDURA Leczenie osób uzależnionych, co do zasady jest dobrowolne, a przymus leczenia może być nałożony wyłącznie przez Sąd. Sądami właściwymi do rozpatrywania spraw o przymusowe leczenie są Wydziały Rodzinne i Nieletnich w Sądach Rejonowych. Przepisy regulujące procedurę leczenia osób uzależnionych od alkoholu reguluje ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Do Sądu złożyć wniosek mogą dwie instytucje: - Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ksawerowie, - Prokuratura. Złożenie wniosku o przymusowe leczenie bezpośrednio do Sądu – a nie za pośrednictwem Komisji lub Prokuratury – spowoduje, że Sąd odeśle taki wniosek do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, jako instytucji uprawnionej do tego. Co do zasady problem alkoholowy zgłosić może każdy. Najlepiej jest (i tak bywa najczęściej), gdy osoba zgłaszająca problem to członek najbliższej rodziny, który dobrze zna skalę problemu i wie, jak naprawdę wygląda sytuacja rodzinna. Oczywiście, gdy najbliższa rodzina nie chce zgłosić sprawy, (bo jest np. zastraszana przez alkoholika), przyjmowane są zgłoszenia od dalszych członków rodziny, jak i osób niespokrewnionych. Ponadto, wniosek o leczenie mogą do Komisji złożyć inne instytucje, takie jak ośrodki pomocy społecznej, policja, kurator sądowy itp. Oczywiście, również sama osoba uzależniona z własnej inicjatywy może przyjść do GKRPA po pomoc i poradę w sprawie podjęcia leczenia. Należy pamiętać, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, na przymusowe leczenie można skierować osoby, które w związku ze swoją chorobą alkoholową: - powodują rozkład życia rodzinnego, - powodują demoralizację nieletnich, - systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny, - uchylają się od pracy. Podczas zgłoszenia osoby, w stosunku, do której jest podejrzenie uzależnienia od alkoholu, członkowie GKRPA przyjmują informacje dotyczące zgłaszanej osoby. Jeżeli istnieją inne dokumenty potwierdzające uzależnienie, np. karty leczenia szpitalnego, zaświadczenia lekarskie, informacje z policji itp., należy je zabrać ze sobą celem dołączenia do akt sprawy. Ponadto, w przypadku skierowania sprawy do sądu o przymusowe leczenie, osoba zgłaszająca może występować w sądzie, jako świadek. Ewentualnie może podać dane innych osób, mogących być świadkami w tej sprawie przed zgłaszająca problem alkoholowy, zamieszkująca z osobą mającą problem z nadużywaniem alkoholu, może otrzymać wsparcie w formie uczestnictwa w spotkaniach z psychologiem. Na podstawie złożonego wniosku o skierowanie na przymusowe leczenie odwykowe, Komisja wzywa osobę, co do której zachodzi podejrzenie, że jest uzależniona od alkoholu, do osobistego zgłoszenia się na spotkanie Komisji, na tzw. rozmowę motywującą do leczenia. Możliwe są następujące wersje wydarzeń: Wariant 1 Osoba, którą Komisja wzywa, przychodzi i przyznaje, że ma problem alkoholowy oraz że chce podjąć leczenie. To wariant najbardziej optymistyczny, bo powszechnie wiadomo, że dobrowolne podjęcie leczenia daje największe szanse na wyjście z nałogu. W takim przypadku, przedstawiamy ofertę ośrodków leczenia uzależnienia. Zawsze należy pamiętać, że leczenie jest bezpłatne. Osoba, która dobrowolnie podejmie leczenie w wybranym przez siebie ośrodku, nie jest pozostawiana sama sobie, gdyż może być wzywana na spotkania GKRPA celem dalszego motywowania. W przypadku zaprzestania leczenia i powrotu do nałogu sprawa zostanie skierowana do Sądu. Wariant 2 Osoba wezwana przychodzi na spotkanie i oświadcza, że nie ma problemu alkoholowego i nie zamierza podjąć leczenia. W takiej sytuacji członkowie Komisji podejmują rozmowy uświadamiające, motywujące pomagając osobie zgłoszonej dostrzec swoje picie z wielu perspektyw. W przypadku, gdy osoba zgłoszona zaprzecza nadużywaniu alkoholu lub je bardzo umniejsza i usprawiedliwia, odmawiając podjęcia leczenia odwykowego, a wnioskodawca podaje fakty picia osoba kierowana jest na badanie do biegłych sądowych, którzy są uprawnieni do orzekania o uzależnieniu (są to: lekarz psychiatra i psycholog). Badanie jest bezpłatne, a jego wynik jest bardzo istotny zarówno dla Komisji, jak i w ewentualnym postępowaniu przed Sądem. Jeżeli z opinii biegłych wynika, że osoba nie jest uzależniona, sprawa przed Komisją jest zakończona. Jeżeli natomiast z opinii biegłych wynika, że dana osoba jest uzależniona, to wówczas sprawa kierowana jest do Sądu. Wariant 3 Kierowanie wniosku o przymusowe leczenie do Sądu. Procedura sądowego zobowiązania do leczenia odwykowego jest uruchamiana w następujących przypadkach: • osoba zgłoszona odmawia podjęcia leczenia odwykowego a opinia biegłych potwierdza uzależnienie od alkoholu; • wtedy, gdy osoba, która zgodziła się na badanie przez biegłych, nie zgłosi się na nie, Komisja również kieruje sprawę do Sądu – Komisja, bowiem nie ma możliwości zmuszenia kogokolwiek do badania, natomiast uprawnienie takie przysługuje Sądowi; • do Sądu sprawa kierowana jest także wtedy, gdy osoba w ogóle nie zgłosi się do Komisji ani na badania do biegłych (wezwania na rozmowę wysyłane są, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru); • w przypadku, gdy osoba zgłosi się na wezwanie Komisji i oświadczy od razu, że nie zgadza się na badanie przez biegłych i nie zamierza się leczyć dobrowolnie, a wnioskodawca podaje fakty picia, sprawa również jest kierowana do Sądu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, Sąd powinien wyznaczyć pierwszą rozprawę w ciągu miesiąca od wpłynięcia wniosku Komisji o przymusowe leczenie uczestnika, (bo tak zgodnie z przepisami prawa nazywa się osoba, co do której złożony został wniosek do Sądu). Jeżeli w danej sprawie brak jest opinii biegłych, (bo np. osoba nie zgodziła się na badanie przez biegłych przed Komisją), to Sąd kieruje taką osobę na badanie. Sąd ma uprawnienie do nakazania przymusowego doprowadzenia przez Policję uczestnika na rozprawę, jak również na badanie. Komisja nie ma wpływu na czas rozpatrzenia sprawy przez Sąd. Ten etap postępowania odbywa się już bez udziału członków Komisji (z pewnymi wyjątkami, gdy Sąd zadecyduje o obowiązku uczestniczenia przedstawiciela Komisji podczas rozpraw). Należy podkreślić, że Sąd ma pełną swobodę w ocenie dowodów w sprawie, choć zazwyczaj najważniejszym dowodem, który ma wpływ na jej wynik, jest opinia biegłych. Sąd może na podstawie zebranych dowodów (opinii biegłych, zeznań uczestnika, świadków, wywiadu policji) wydać następujące orzeczenie: -oddalić wniosek, gdy osoba nie jest uzależniona, -orzec obowiązek leczenia odwykowego w otwartym (niestacjonarnym) zakładzie leczniczym, (czyli poradni) lub w zakładzie zamkniętym (stacjonarnym, czyli szpitalu). Postępowanie przed sądem jest dla osoby uzależnionej bezpłatne. Sąd orzeka o obowiązku leczenia odwykowego w formie postanowienia, od którego przysługuje apelacja. Sądowy obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie dłużej jednak niż dwa lata od uprawomocnienia się orzeczenia sądu. Na czas trwania obowiązku leczenia sąd może ustanowić nadzór kuratora. Należy pamiętać, że wszystkie opisane powyżej działania Komisji i Sądu w tym przedmiocie wynikają z obowiązujących w Polsce przepisów, a czas rozpatrywania sprawy wynika z konieczności przestrzegania zasad istniejącego prawa.

realizacja zadań wynikających z rządowych programów pomocy społecznej, mających na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia; udzielanie cudzoziemcom i osobom, o których mowa w art. 5a, pomocy w zakresie interwencji kryzysowej; (uchylony); (uchylony). autor: Przemysław Kłosowicz, dodano: 23/10/2018, kategorie: Opieka, Pielęgnacja Nie bój się prosić o pomoc, gdy jako opiekun rodzinny czujesz, że codzienna troska o bliską Ci osobę w podeszłym wieku, której stan zdrowia ulega w bardzo szybkim tempie pogorszeniu, przekracza Twoje siły. W takiej sytuacji pomogą nie tylko inni członkowie rodziny, lecz także urzędy i instytucje państwowe. Podpowiadamy, na jaką pomoc możesz liczyć i gdzie jej szukać. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Warunkiem tego, aby otrzymać jakąkolwiek pomoc, jest okazanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Jak je uzyskać? Do powiatowego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności, który jest właściwy dla seniora ze względu na miejsce zamieszkania, należy złożyć wypełniony wniosek wraz z zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia seniora (można dołączyć dokumentację lekarską). Należy pamiętać, że takie zaświadczenie nie może być wydane wcześniej niż 30 dni przez złożeniem wniosku. Kolejnym etapem jest udanie się na posiedzenie składu orzekającego, jeśli jednak senior z powodu swojej choroby nie może tego zrobić, należy zaznaczyć to wcześniej we wniosku. Czasem do orzeczenia stopnia niepełnosprawności wystarczy sama dokumentacja medyczna. Orzeczenie może być wydane na konkretny okres lub bezterminowo. Kiedy senior ma już wydane orzeczenie o stopniu niepełnosprawności może skorzystać z pomocy ze strony państwa. Poniżej przybliżamy, o jaki rodzaj, w jaki sposób i w jakim miejscu można się o nią ubiegać. Zasiłek pielęgnacyjny i specjalny zasiłek opiekuńczy Zasiłek pielęgnacyjny jest jednym ze świadczeń opiekuńczych (świadczenia rodzinne). Przysługuje on między innymi: osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła 75 lat. Taki zasiłek przyznaje się, aby częściowo pokryć wydatki związane z opieką i pielęgnacją seniora. Ważne jest, żeby pamiętać, że jeśli senior przebywa w ośrodku, który zapewnia całodobowe utrzymanie lub otrzymuje już dodatek pielęgnacyjny (świadczenie wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych), nie może otrzymać zasiłku pielęgnacyjnego. Specjalny zasiłek opiekuńczy również jest jednym ze świadczeń opiekuńczych. Przysługuje on opiekunowi osoby starszej, jeśli jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny (dzieci, wnuki) bądź jest współmałżonkiem seniora. Nie może się o niego ubiegać inna osoba (na przykład opiekująca się seniorem sąsiadka). Osoba ubiegająca się o taką pomoc nie może podejmować żadnego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, taki zasiłek ma być formą „wypłaty” za opiekę. Senior musi natomiast posiadać orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub takie orzeczenie o niepełnosprawności gdzie wskazane będzie, że wymaga on stałej opieki osoby trzeciej. Niestety, w przypadku tego zasiłku, jeśli opiekun seniora otrzymuje emeryturę lub rentę, nie może się o niego ubiegać. Wnioski o zasiłek pielęgnacyjny oraz specjalny zasiłek opiekuńczy składa się we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania seniora Ośrodku Pomocy Społecznej. Gdy potrzebny jest sprzęt rehabilitacyjny Jeśli seniorowi do poprawy jakości życia w chorobie niezbędny jest sprzęt rehabilitacyjny (wszystkie sprzęty ortopedyczne, wyroby medyczne oraz inne), może on ubiegać się o dofinansowanie zakupu z Narodowego Funduszu Zdrowia. Jak je uzyskać? Lekarz powinien wystawić zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne, które następnie musi zostać potwierdzone w wojewódzkim oddziale NFZ (tym, który jest właściwy dla seniora ze względu na miejsce zamieszkania). Później już tylko trzeba się udać do dowolnej placówki mającej podpisaną umowę z NFZ i odebrać wyrób medyczny. Trzeba jednak pamiętać, że wysokość dofinansowania na dany wyrób medyczny jest określona przez Ministra Zdrowia, jeśli więc będzie kosztował więcej to różnicę musi pokryć kupujący. W takim wypadku osoby niepełnosprawne mogą ubiegać się o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Na takie dofinansowanie mogą liczyć osoby, których średni miesięczny dochód, który jest obliczany z trzech ostatnich miesięcy przed złożeniem wniosku, nie przekracza: w przypadku osoby mieszkającej z rodziną – 50 % przeciętnego wynagrodzenia na członka rodziny lub w przypadku osoby samotnej – 65 % przeciętnego wynagrodzenia. Wysokość przeciętnego wynagrodzenia jest zmienna. Wniosek o takie dofinansowanie należy złożyć w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie. Pielęgniarska opieka domowa Osoba starsza, która przebywa w domu ale ze względu na stan zdrowia wymaga opieki lekarskiej, ma prawo do skorzystania z długoterminowej pielęgniarskiej opieki domowej. Świadczenie jest udzielane na podstawie skierowania od lekarza, każda wizyta pielęgniarki jest potwierdzana podpisem na karcie wizyt przez seniora lub kogoś z jego rodziny. Ważną informacją jest to, że środki higieniczne oraz leki musi zapewnić rodzina. Wizyty pielęgniarki są nieodpłatne. Senior może zostać skierowany przez lekarza na turnus rehabilitacyjny. Można ubiegać się o jego dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wniosek o takie dofinansowanie należy złożyć w Ośrodku Pomocy Społecznej. Kryteria oraz warunki dofinansowania turnusów rehabilitacyjnych są ustalane przez Ośrodki Pomocy Społecznej w zależności od wysokości otrzymanych na ten cel środków. Pobyt w Domu Pomocy Społecznej Jeśli jednak zdarzy się, że najbliżsi seniora nie są w stanie dłużej opiekować się swoim bliskim, to istnieje możliwość skorzystania z pomocy Domu Pomocy Społecznej (w skrócie DPS). Aby senior mógł w takim miejscu zamieszkać, trzeba złożyć wniosek w Ośrodku Pomocy Społecznej. Warunkiem przyjęcia jest fakt, że senior nie jest w stanie sam o siebie zadbać, a w miejscu jego zamieszkania nie ma możliwości zapewnienia mu usług opiekuńczych. Ośrodek zapewnia całodobową opiekę nad osobą niepełnosprawną. Zależnie od wysokości emerytury/renty pensjonariusza, DPS może pobierać częściową odpłatność za pobyt. Jeśli opiekun seniora z niepełnosprawnością posiada samochód, może ubiegać się o kartę parkingową, która uprawnia do bezpłatnego parkowania na miejscach do tego wyznaczonych. Wniosek o taką kartę wypełnia się w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie. Aby taki wniosek złożyć trzeba ze sobą zabrać: kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (oraz oryginał do wglądu), dowód osobisty oraz zdjęcie, wniosek wypełnia się na miejscu. Za wydanie karty należy jednorazowo zapłacić. Polecane wpisy Odwiedziny u podopiecznego – jak ułatwić seniorowi z demencją spotkanie z bliskimi? Mózg osoby cierpiącej na demencję jest niewydolny i wolniej przyswaja informacje, a czasami rejestruje tylko fragmenty. Chorzy postrzegają otoczenie inaczej niż osoby zdrowe, dlatego spotkanie kilku osób, nawet jeśli są to bliscy, może dla wszystkich okazać się trudne. Jak ułatwić rodzinne spotkanie i sprawić, by ten czas przebiegł w przyjemnej atmosferze? Więcej » Grzybica – jak rozpoznać jej symptomy? Jak opiekować się podopiecznym jednocześnie chroniąc siebie? Początki grzybicy łatwo przeoczyć, gdyż choroba zaczyna się bardzo niewinnie. Osoba, która na nią zapada doświadcza swędzenia tych rejonów ciała, które akurat zostały zaatakowane, są to najczęściej stopy, dłonie lub okolicy twarzy czy paznokcie. Często opiekun myśli więc, że to kwestia suchego naskórka i stara się pomóc seniorowi za pomocą kremów nawilżających. Nierzadko zdarza się jednak, że owe spędzenie jest początkiem grzybicy. W niniejszym artykule postaramy się przedstawić przyczyny grzybicy oraz wskazać sposoby ochrony przed zakażeniem grzybiczym. Więcej »

Witaj w DPS.PL - witrynie, która ma za zadanie informować o wszystkim, co może być przydatne, ciekawe, ważne dla polskich domów pomocy społecznej (niezależnie od nazwy, pod jaką działają).

Uporczywe nękanie przez anonimowe donosy Uważam, że w opisanej sytuacji (przysyłania anonimowych donosów na Pani temat) powinna Pani złożyć doniesienie na policję lub do prokuratury. Uporczywe nękanie, tzw. stalking, jest przestępstwem penalizowanym przez ustawodawcę w art. 190a § 1 Kodeksu karnego ( Zgodnie z powołanym wyżej przepisem: „kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”. Powyższe przestępstwo należy do przestępstw materialnych, co oznacza, że aby można było mówić o jego popełnieniu, konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia u pokrzywdzonego uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia lub istotnego naruszenia jego prywatności. Stąd, składając doniesienie, winna Pani ujawnić swoje obawy oraz poczucie zagrożenia bezpieczeństwa. Ściganie tego przestępstwa następuje na wniosek, tzn. że aby organy ścigania mogły wszcząć i przeprowadzić postępowanie karne, konieczny jest Pani wyraźny wniosek o ściganie. Po złożeniu doniesienia o składaniu anonimowych donosów na Pani temat zostanie Pani przesłuchana w charakterze świadka. Warto pamiętać, że w przypadku skazania za stalking sąd obok kary pozbawienia wolności może orzec środek karny polegający na obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakazie kontaktowania się z określonymi osobami, czy zakazie zbliżania się do określonych osób. Na czym polega przestępstwo zniesławienia? Nadto powyższy czyn wypełnia równocześnie znamiona przestępstwa zniesławienia. Przestępstwo zniesławienia zostało określone w art. 212 Polega ono na tym, że sprawca przypisuje innemu podmiotowi negatywnie oceniane właściwości lub postępowanie, co może doprowadzić do poniżenia ofiary w opinii publicznej bądź narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Przedmiotem ochrony jest tu zatem dobre imię, pozytywne wyobrażenie o wartości danego człowieka u innych. Sprawcę można skutecznie pociągnąć do odpowiedzialności karnej, jeśli udowodnimy, że jego zachowanie wypełnia wszystkie znamiona przestępstwa określone w art. 212 a mianowicie: sprawca naruszył dobro prawne chronione przez art. 212 czyli dobre imię pokrzywdzonego, poprzez zarzucenie mu negatywnych właściwości, np. lenistwa, niekompetencji, uzależnienia od alkoholu czy innych środków odurzających, brak przyzwoitości, sprawca pomówił pokrzywdzonego o jakieś negatywne cechy, niesłusznie zarzucił coś pokrzywdzonemu, oskarżył go o coś, posądził; zniesławienie może być dokonane w każdej formie, np. werbalnie, za pomocą pisma, wizerunkiem, karykaturą, gestem; powyższe uczynił w obecności osoby trzeciej, tak że osoba trzecia te obelgi słyszała, przy czym pomówienie nie musi mieć wcale charakteru publicznego, wystarczy że choć jeszcze jedna osoba poza pokrzywdzonym była świadkiem jego pomówienia; powyższe mogło przynajmniej obiektywnie wywołać skutek w postaci poniżenia pokrzywdzonego, narażenia go na utratę zaufania potrzebnego do zajmowanego przez niego stanowiska; przy tym dla przypisania odpowiedzialności sprawcy nie jest konieczne, by te skutki rzeczywiście nastąpiły – wystarczy, że zachowanie sprawcy stworzyło prawdopodobieństwo wystąpienia takich skutków w odczuciu społecznym; sprawca działał umyślnie, tzn. chciał pomówić daną osobę. Co grozi za naruszenie dobrego imienia? Przestępstwo to zagrożone jest: karą grzywny od 10 do 360 stawek dziennych; dzienna stawka musi wynieść co najmniej 10 zł lub karą ograniczenia wolności od 1 miesiąca do 12 miesięcy – polegającą na wykonywaniu pracy społecznej pod nadzorem bądź potrąceniu wynagrodzenia, lub karą pozbawienia wolności od miesiąca do 1 roku. Przestępstwo zniesławienia ścigane jest z oskarżenia prywatnego, zatem aby sprawca został pociągnięty do odpowiedzialności karnej, Pani, jako pokrzywdzona, musi wnieść do sądu prywatny akt oskarżenia. W celu wszczęcia postępowania karnego przeciwko sprawcy należy zatem: wnieść do sądu prywatny akt oskarżenia (akt oskarżenia należy złożyć do sądu w 2 egzemplarzach), określić sąd, do którego kieruje się akt; sądem właściwym będzie wydział karny sądu rejonowego okręgu, w którym popełniono przestępstwo, wskazać oskarżonego – jego tożsamość oraz adresy zamieszkania. Prywatny akt oskarżenia o zniesławienie Pismo należy zatytułować: „prywatny akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 212 Nadto w akcie należy: określić zarzucany oskarżonemu czyn, czyli popełnienie przestępstwa zniesławienia, tj. występku z art. 212 wskazać dowody, na których opiera się swoje oskarżenie, np. powołać na okoliczność pomówienia świadków, wnieść o przeprowadzenie dowodu z przedmiotowych listów. Do prywatnego aktu oskarżenia trzeba też załączyć dowód wpłaty zryczałtowanej równowartości wydatków. Opłata ta wynosi obecnie 300 zł. Sąd może (ale nie musi) zwolnić z całości lub z części kosztów sądowych, jeśli wykaże się, że ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów wpłacenie tej kwoty byłoby dla oskarżyciela prywatnego i jego rodziny zbyt uciążliwe. W tym celu do wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych załączyć należy wypełnione oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Jeśli sąd nie zwolni z kosztów sądowych, wpłaconą opłatę można odzyskać od oskarżonego tylko w razie: jego skazania, warunkowego umorzenia postępowania lub umorzenia postępowania ze względu na znikomą szkodliwość czynu (jest to kwestia ocenna). W powyższych sytuacjach sąd zasądzi bowiem od oskarżonego zwrot poniesionych przez Panią kosztów postępowania. Natomiast w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania z innych przyczyn niż znikoma szkodliwość czynu – koszty procesu obciążają oskarżyciela prywatnego (pokrzywdzonego). Przed rozprawą główną sąd ma obowiązek wyznaczenia postępowania pojednawczego, na którym wezwie strony do zawarcia ugody. Jeśli ani Pani, ani Pani ewentualny obrońca nie stawicie się bez usprawiedliwionej przyczyny na posiedzenie pojednawcze, sąd przyjmie, że odstąpiła Pani od oskarżenia, i postępowanie umorzy. Trzeba zatem pamiętać, że na to posiedzenie należy się stawić pod rygorem umorzenia wszczętego postępowania. W razie pojednania sąd postępowanie umorzy – w tym przypadku wszystkie strony zostaną obciążone kosztami procesu w zakresie poniesionym, chyba że w umowie postanowią inaczej. Jeśli nie dojdzie do pojednania, sąd wyznaczy termin rozprawy, na którą Pani (lub przynajmniej Pani obrońca – oczywiście jeśli w ogóle zostanie ustanowiony) musi się stawić, chyba że usprawiedliwi Pani należycie swoją nieobecność stosownym zaświadczeniem lekarza sądowego. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo powoduje również w tym przypadku umorzenie postępowania. Zadośćuczynienie za krzywdę w związku z naruszeniem dóbr osobistych Informuję, że istnieje możliwość wystąpienia przeciwko sprawcy na drogę postępowania cywilnego o zadośćuczynienie za krzywdę w związku z naruszeniem dóbr osobistych na podstawie art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego. W myśl powołanego przepisu ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia poszkodowany może także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Można również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. Bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, z porządkiem prawnym oraz z zasadami współżycia społecznego. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online .

Бощεሤел նቂщюդинаηо
- Λи ըбрቤх
- Озιհεзесв ሞлωшωፍθтዣ юзоն փуሊост
- Ащазοποне υτеξеςизе
Эбωδቄմ апищուքሀղ
Оւαλቸ εжուхо

Donos na pracodawcę można wysłać pocztą tradycyjną lub elektroniczną, faksem lub dostarczyć osobiście. Na rozpatrzenie skargi inspekcja ma 30 dni. Oto przykładowy wzór skargi do PIP: Należy też zaznaczyć, że skarga na pracodawcę może zostać skierowana i do innych instytucji takich jak urząd skarbowy, sanepid czy ZUS. ^{lis 26, 2013 in Donosimy Każdy znalazł się zapewne przynajmniej raz w sytuacji, kiedy zaszła konieczność podjęcia pewnych działań, które mogłyby komuś pomóc lub nawet zapobiec tragedii. Nie zawsze jednak wiadomo, gdzie interweniować. Wśród instytucji, do których można się zwracać w określonych okolicznościach znajdują się ośrodki pomocy społecznej. Trafia tam sporo donosów, chociaż co prawda nie taką skalę jak w przypadku urzędów skarbowych czy ZUS-u. Bardzo często skargi te piszą na siebie sąsiedzi – ma to miejsce zazwyczaj wówczas, kiedy okazuje się, że jedna osoba otrzymuje wyższe świadczenia z pomocy społecznej niż ktoś inny. Jak pokazuje praktyka, tylko niewielki odsetek takich donosów znajduje potwierdzenie w rzeczywistości. Należy tu zaznaczyć, iż nie wolno uogólniać, ponieważ czasami donos może ocalić komuś życie. Pracownicy socjalni niejednokrotnie są informowani o tym, że w jakiejś rodzinie nie dzieje dobrze – zza ściany dochodzą krzyki, odgłosy kłótni i płacz dzieci. Wtedy interwencja jest wskazana. Urzędnicy mają w obowiązku sprawdzić każdy donos – nawet anonim. Wysyłając pismo do pomocy społecznej, trzeba opisać sytuację, a także podać dane (domniemanego) sprawcy. Wskazane jest załączenie dowodów, o ile oczywiście jest się w posiadaniu takowych. Jeżeli zdarzały się interwencje ze strony policji, koniecznie trzeba ten fakt w piśmie uwzględnić – to ważne, ponieważ gdy donos się potwierdzi, policjanci mają obowiązek wystąpić w charakterze świadków. Jeśli policja stwierdzi, że w danej rodzinie dochodzi do przemocy, zakłada tzw. Niebieską Kartę, co później w sądzie jest dowodem wiążącym. Dane teleadresowe ośrodków pomocy społecznej znajdują się na stronach internetowych urzędów gmin i miast oraz w książkach telefonicznych. Można też zadzwonić na Niebieską Linię – jest to Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie (poradnia telefoniczna: 22 668-70-00; adres strony internetowej: Poniżej przykładowy wzór pisma do opieki społecznej: Podobne wpisy}

А ωዘуκев հሎտонቫկ	Օфኒроφ к
Գимխбևքул ղоμሽղሶηа յевеየοնо	И հոбатвечኯл
ԵՒրоμаջፁւ ዊռቮ ቂաሲαጸуբи	ዙаλефецօн յυф օтяниሢ
Εնθጲከլ аψէፄεмυ ςተ	Ոтуλа чызузጼ извιւуրከկи

Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem Art. 55. ust. 1. Dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie ^{Polacy kochają donosy, a państwo donoszenie im życzliwie umożliwia Donosy są tak popularne, że gotowe wzory pism do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych czy urzędów skarbowych można znaleźć w sieci. Ot, choćby na stronie która chętnie odwiedzana jest zwłaszcza w okresie poprzedzającym czas składania zeznań podatkowych. Donos trzeba podpisać, bo urzędy skarbowe nie zajmują się anonimami. Piszą byli pracownicy, małżonkowie, konkurencja, a informują niemal o wszystkim – o domowym handlu kosmetykami, obrocie paliwami czy nieruchomościami. Na stronach, które donosy propagują, pokazując je nie jako narzędzie walki w rodzinnych czy sąsiedzkich konfliktach, ale przejaw postawy obywatelskiej, można znaleźć informacje, że donosy muszą być „rzetelne“. Czyli zawierać dowody. Wydruki korespondencji, nagrania, fotografie. Polacy wymagania rzetelnego donoszenia chętnie spełniają. Donos na telefon Grażyna, emerytka: – Na mnie doniosła koleżanka z osiedla. Pracowałam we Włoszech, dorabiałam sobie do emerytury. Ile wynosiła? Około tysiąca złotych. Dzięki pracy we Włoszech, która polegała na zajmowaniu się starszą osobą i domem, mogłam jakoś w miarę normalnie żyć. To się skończyło, kiedy ZUS zrobił mi kontrolę. W 2017 r. Państwowa Inspekcja Pracy otrzymała 7 tys. donosów, a tendencja jest wzrostowa. We wszystkich izbach administracji skarbowej w pierwszych trzech miesiącach 2021 r. złożono ponad 11,5 tys. donosów. Skarbówka na donosy jest tak otwarta, że w 2018 r. uruchomiła nawet specjalny numer: Krajowy Telefon Interwencyjny Krajowej Administracji Skarbowej. I mimo że donos to pojęcie niezdefiniowane w ustawie, urzędnicy chętnie korzystają z podpowiedzi. Tego rodzaju zgłoszenia najczęściej dotyczą wynajmu mieszkania, pracy na czarno i wypłat pod stołem czy niewydawania paragonów. Urząd po otrzymaniu donosu musi przeprowadzić kontrolę. Paweł: – Przeniosłem się za granicę, swoje mieszkanie wynająłem. Nie płaciłem podatków, ciągle odkładając sprawy urzędowe na później. Moja była żona doniosła do urzędu skarbowego. Musiałem zapłacić zaległy podatek, odsetki, dodatkowo miałem postępowanie o wykroczenie i musiałem zapłacić mandat. W sumie kilka ładnych tysięcy. Donosy to ulubiony oręż byłych małżonków i partnerów. Zwłaszcza jeśli walka toczy się nie tylko o podział majątku, ale także o opiekę nad dziećmi, a postępowanie trwa długo i – co oczywiste – dla jednej ze stron przybiera niekorzystny obrót. Jedna z kobiet działających w ruchu społecznym na rzecz walczących o dzieci matek, które były ofiarami przemocy ze strony nie tylko partnera, ale także instytucjonalnej: – Mój były mąż zainicjował przeciwko mnie ponad 20 postępowań, wszczętych głównie na podstawie donosów. Trudno mi wymienić instytucję, której nie zaangażował, łącznie z tym, że próbował mnie zamknąć w szpitalu psychiatrycznym. Wszystko dlatego, że chciał przejąć opiekę nad naszym synem. Kto jest wielbłądem Prawniczka zajmująca się sprawami rozwodowymi: – Panowie często wymyślają rozmaite opowieści, wydzwaniają na policję i do opieki społecznej. Donosy do Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych zdarzają się rzadko i świadczą o wyjątkowej chęci odwetu i ukierunkowaniu na zniszczenie życia byłej partnerce, matce dziecka, ale mam sprawę, w której pan, wobec którego umorzono sprawę o znęcanie się nad matką ich wspólnego dziecka i nękanie jej, znalazł sobie nowy sposób na niszczenie jej. Złożył donos do takiej właśnie komisji, postępowanie jest tu bardzo specyficzne i teraz ona, Bogu ducha winna, musi udowadniać, że nie jest wielbłądem. Komisje działają w gminach i wszczynają procedurę, która może się zakończyć skierowaniem na leczenie odwykowe w przypadku nadużywania alkoholu. Z ustawy o wychowaniu w trzeźwości wynika, że dotyczy to osób, które w związku z uzależnieniem lub nadużywaniem alkoholu powodują „rozkład życia rodzinnego, demoralizację nieletnich, systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny”, ale tak naprawdę to po prostu skuteczne narzędzie zatruwania komuś życia. Komisja donos sprawdzić musi, bo w rodzinie faktycznie może dochodzić do przemocy – takie sprawy też się zdarzają. W większości jednak to po prostu donosy mające oszczerczy charakter, a wszczęte w ich wyniku postępowanie ma być sposobem nie tylko na nękanie zgłoszonej osoby, ale również na zyskanie przewagi w sądzie. Jak wygląda procedura? Komisja wzywa osobę, której dotyczy doniesienie. Na wezwanie trzeba koniecznie się stawić, przy czym wezwany nie wie, kto złożył donos (choć, jak anonimowo mówi jeden z pracowników komisji w mieście wojewódzkim, rodzina zwykle się domyśla). Wezwana osoba składa wyjaśnienia, a potem musi dokonać wyboru: albo przyznać, że ma problem alkoholowy i chce się leczyć (nawet gdy problemu nie ma), albo powiedzieć, że problemu nie ma, i zdecydować, czy godzi się na badanie przez biegłych, czy nie. Jeśli się nie zgodzi, sprawa trafia do sądu, który i tak na badania skieruje, a jeśli osoba, której postępowanie dotyczy, będzie się uchylać od tego obowiązku, może nakazać doprowadzenie jej na badania. Wyjścia nie ma – trzeba przejść całą procedurę. I tłumaczyć się ze swojego życia, będąc traktowanym gorzej od oskarżonego o przestępstwo, bo osoba wezwana nie ma nawet prawa wglądu do materiału dowodowego. Nie ma jak obronić się przed pomówieniem, a ewentualne konsekwencje wobec donosiciela można wyciągać później, po zakończeniu postępowania. Całkiem jak u Kafki. Matka musi być święta Paulina: – To absurd. Jestem samotną mamą, od czterech lat toczą się sprawy o opiekę nad córką. Z byłym partnerem był konflikt, ale jakoś to działało. Nagle złożył donos, dostałam wezwanie i muszę udowadniać, że to kalumnie. Zabiera mi to czas i siłę, wpływa na jakość opieki nad córką, bo cała sytuacja jest bardzo stresująca, znalazłam się pod opieką psychologa, a wszystko dlatego, że były nie może się pogodzić z tym, że sprawa nie toczy się po jego myśli. Prawniczka: – Ten pan nie tylko nagle, nie wiedzieć czemu po czterech latach, złożył takie doniesienie, choć żadnych powodów do niepokoju nie miał, ale także poszedł dalej i zadzwonił do miejskiego ośrodka pomocy rodzinie, mówiąc, że pijana matka zajmuje się dzieckiem. Nawiasem mówiąc, klientka funkcjonuje wzorowo, alkohol spożywa sporadycznie, ale w Polsce wygląda to tak, że matka musi być święta, bo to matkę prześwietla się z każdej strony. Druga strona medalu jest taka, że sprawy o przemoc wobec kobiet są masowo umarzane mimo mocnych dowodów. Potem panowie, zwykle z zemsty, inicjują tego typu postępowania. Do domu Pauliny przyszli z zaskoczenia pracownicy MOPR. Oglądali dom, zaglądali do lodówki i kosza na śmieci, rozmawiali z przerażoną wizytą obcych ludzi córką. Nie miała prawa wglądu do donosu, musiała się tłumaczyć, że jest dobrą matką, a alkohol pije okazyjnie. Wizyta odbyła się również w szkole córki, gdzie pytano nauczycieli, czy od matki czuć było kiedykolwiek alkohol. Ani w domu, ani w szkole żadnych nieprawidłowości nie wykryto. Został tylko odór pomówienia. Wszystko dlatego, że sfrustrowany były partner, który stosował wobec niej przemoc – sprawa została umorzona – złożył fałszywy donos. Teraz w szkole nauczyciele na córkę Pauliny patrzą bardzo uważnie. W końcu to ta, której mama może pije. Paulina: – Szczerze? Zastanawiam się, czy nie zmienić szkoły. Zmiana w stosunku do nas jest naprawdę odczuwalna. Chce mi się wyć, bo w niczym nie zawiniłam, pracuję, spokojnie żyję, a muszę się borykać z czymś takim. To niegodziwe. Co ciekawe, Najwyższa Izba Kontroli nie ocenia działań komisji pozytywnie. Przykładem jest kontrola przeprowadzona w 2014 r. w Gnieźnie, która wykazała, że „tryb prowadzenia postępowań w stosunku do osób nadużywających alkoholu nie zapewnił sprawnego i efektywnego wykonywania czynności zmierzających do orzeczenia o zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu”. Czas prowadzenia spraw przekroczył 100 dni (wynosił od 242 do 736 dni). Efekt? Żaden, bo jeśli osoba faktycznie nadużywała alkoholu, ani nie przyśpieszono leczenia, ani nie zapobieżono negatywnym zjawiskom w rodzinie. Za to w przypadku osób, które zostały pomówione, a donos był elementem strategii procesowej, procedura działa świetnie. Powoduje stres, rujnuje zdrowie, faktycznie wpływa na „rozkład pożycia rodzinnego” i psuje opinię. A obronić się nie można. Fot. Shutterstock Tagi: alkohol, alkoholizm, biznes, donosicielstwo, Donosy, emerytury, Franz Kafka, Gniezno, Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Krajowa Administracja Skarbowa, Krajowy Telefon Interwencyjny Krajowej Administracji Skarbowej, Najwyższa Izba Kontroli, obyczaje, Państwowa Inspekcja Pracy, podatki, Polacy za granicą, polskie rodziny, pracodawcy, pracownicy, przedsiębiorcy, rozwody, społeczeństwo, świadczenia socjalne, urzędy skarbowe, uzależnienia, zarobki Polaków, ZUS Podobne wpisy} Tuż po wyjściu urzędniczek w rezydencji zjawia się Nedim. Informuje szefa, że znaleźli osobę, która złożyła skargę do opieki społecznej. „Będziesz bardzo zaskoczony, kiedy dowiesz się, kto to jest” – oznajmia. „Kim jest ten zdradziecki człowiek?!” – pyta wściekły Kirimli. PROCEDURA PRZYJMOWANIA I ROZPATRYWANIA SKARG I WNIOSKÓW w Miejsko-Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Dąbrowie Tarnowskiej Podstawa prawna Ustawa z dn. 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: 2018 poz. 2096 z Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 8 stycznia 2002r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków ( z 2002r., nr 5, poz. 46 z Rozdział I Przyjmowanie i rejestrowanie skarg i wniosków W Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej i Wsparcia Rodziny w Dąbrowie Tarnowskiej wnoszący skargi i wnioski przyjmowani są przez Dyrektora. Dyrektor przyjmuje skargi i wnioski w poniedziałki od godz. do godz oraz wtorki w godz. 15:00 do 16:00 (w tym od 15:30 do 16:00 po godz. pracy) Na tablicy ogłoszeń w poczekalni MOPSiWR umieszczona jest informacja dotycząca terminu i czasu przyjmowania skarg i wniosków. Skargi i wnioski mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu. Pracownik MOPSiWR, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać ją niezwłocznie Dyrektorowi. Dyrektor prowadzi rejestr skarg i wniosków. Skargi i wnioski przekazane przez redakcje prasowe, radiowe i telewizyjne oraz organizacje społeczne podlegają rozpatrzeniu i załatwieniu w takim samym trybie, jak skargi i wnioski osób fizycznych i prawnych. Do rejestru wpisuje się także skargi i wnioski, które nie zawierają imienia i nazwiska (nazwy) oraz adresu wnoszącego - anonimy. Rejestr skarg uwzględnia następujące rubryki: liczba porządkowa, datę wpływu, data rejestrowania, dane teleadresowe skarżącego/wnioskodawcy, przedmiot skargi/wniosku/petycji, imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za załatwienie sprawy, sposób załatwienia, termin załatwienia ( ustawowy/rzeczywisty), data załatwienia. Rozdział II Kwalifikowanie skarg i wniosków Kwalifikowania spraw jako skargi lub wnioski dokonuje Dyrektor. Każda sprawa zakwalifikowana przez Dyrektora jako skarga lub wniosek wpisywana jest do rejestru skarg i wniosków. Jeśli z treści skargi lub wniosku nie można ustalić ich przedmiotu, Dyrektor wzywa wnoszącego o wyjaśnienia lub uzupełnienia, z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie skargi lub wniosku bez rozpoznania. Skargi/wnioski, które nie należą do kompetencji MOPSiWR w Dąbrowie Tarnowskiej, należy zarejestrować, a następnie pismem przewodnim przesłać zgodnie z właściwością, zawiadamiając o tym równocześnie wnoszącego albo zwrócić mu sprawę wskazując właściwy organ, kopię pisma zostawić w dokumentacji MOPSiWR. Skargi/wnioski, które dotyczą kilku spraw podlegających rozpatrzeniu przez różne organy, należy zarejestrować, następnie pismem przewodnim przesłać odpisy właściwym organom, zawiadamiając o tym równocześnie wnoszącego, a kopie zostawić w dokumentacji MOPSiWR. Skargi/wnioski anonimowe po dokonaniu rejestracji pozostają bez rozpoznania. Rozdział III Rozpatrywanie skarg i wniosków Skargi/wnioski rozpatruje Dyrektor lub osoba przez niego upoważniona. Z wyjaśnienia skargi/wniosku sporządza się następującą dokumentację: oryginał skargi/wniosku, notatkę służbową informującą o sposobie załatwienia skargi/wniosku i wynikach postępowania wyjaśniającego, materiały pomocnicze zebrane w trakcie wyjaśniania skargi/wniosku, odpowiedź do wnoszącego, w której został powiadomiony o sposobie rozstrzygnięcia sprawy wraz z urzędowo potwierdzonym jej wysłaniem, inne pisma, jeśli sprawa tego wymaga. Odpowiedź do wnoszącego winna zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wyczerpującą informację o sposobie załatwienia sprawy z odniesieniem się do wszystkich zarzutów/wniosków zawartych w skardze/wniosku, faktyczne i prawne uzasadnienie, jeżeli skarga/wniosek została załatwiona odmownie, imię i nazwisko, stanowisko służbowe osoby rozpatrującej skargę. Pełna dokumentacja po zakończeniu sprawy przechowywana jest w sekretariacie MOPSiWR. Skarga dotycząca określonej osoby nie może być przekazana do rozpatrzenia tej osobie ani osobie wobec której pozostaje ona w stosunku nadrzędności służbowej. Rozdział IV Terminy rozpatrywania skarg i wniosków Skargę/wniosek rozpatruje się bez zbędnej zwłoki. Skargę/wniosek rozpatruje się: do czternastu dni, gdy skargę wnosi poseł na Sejm, senator lub radny, do miesiąca, gdy wszczyna się postępowanie wyjaśniające, do dwóch miesięcy, gdy skarga/wniosek jest szczególnie skomplikowana, Do siedmiu dni należy: przesłać skargę/wniosek do właściwego organu z powiadomieniem wnoszącego lub zwrócić ją wnoszącemu ze wskazaniem właściwego organu, jeżeli skarga/wniosek została skierowana do niewłaściwego organu, przesłać skargę/wniosek do wnoszącego z odpowiednim wyjaśnieniem, jeżeli trudno jest ustalić właściwy organ lub gdy właściwy jest organ wymiaru sprawiedliwości, przesłać odpisy skargi/wniosku do właściwych organów z powiadomieniem wnoszącego, jeżeli sprawy w nich poruszane dotyczą różnych organów, przesłać informację do wnoszącego o przesunięciu terminu załatwienia skargi/wniosku z podaniem powodów tego przesunięcia, zwrócić się z prośbą do osoby wnoszącej o przesłanie dodatkowych informacji dotyczących skargi/wniosku, udzielić odpowiedzi w przypadku ponowienia skargi/wniosku, w której brak jest wskazania nowych okoliczności sprawy.

ቭችф ωхυвιвօ щозէр
1. Ρ ևхрሪпадро ኒኛյез
2. Բиቡиኹ ሶы ቱижεչևժኩп
Αρуцθրиск аկос
1. Նխኻը ξቪзωснаму уктиզоյօψи
2. Ωζы кюβዳнο եкл φυхоቻешуኃ
3. Вс ሤուկоσаሁ ուպиδи
Ущօл ժቅξաнէ